Pieśni - Pieśni – Jan Kochanowski – Problematyka

Kochanowski stworzył zbiór pieśni świeckich, przeznaczony do czytania, postawiony na wysokim poziomie artystycznym i kontynuujący najlepsze tradycje poprzedników. Przeniesienie zaś Horacjańskiej ody do liryki narodowej było dokonaniem na miarę europejską. Dzięki świadomemu i konsekwentnemu wyborowi tradycji horacjańskiej oraz oparciu się na wzorcu psalmicznym „Biblii” mógł poeta stworzyć i zrealizować program tzw. „liryki wysokiej”.
I choć nie opracował go teoretycznie, dokonał jednak czegoś znacznie ważniejszego – zamknął go w tak znakomitych i trwałych formach poetyckich, że zdołał je narzucić całym pokoleniom pisarzy i czytelników. Jan Kochanowski pisał pieśni przez całe Życie. Zostały one zebrane w dwóch tomach wydane po śmierci pisarza. Dotyczą one różnych tematów, poruszają wiele kwestii, które interesowały ówczesnych Polaków. Stanowią one wyraz humanistycznego poglądu na świat Kochanowskiego. Przykładowo w pieśni IX „Chcemy sobie być radzi” pisarza zwraca uwagę, że człowiek powinien cieszyć się ze wszystkiego, co go spotyka. Nie powinien martwić się na zapas, gdyż Bóg zaplanował jego przyszłość. Radzi także, aby nie przywiązywać zbyt dużej wagi do wartości materialnych, ponieważ nie są one najważniejsze i można je łatwo stracić. Z kolei w pieśni XXIV „Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony” autor twardzi, że jest poetą, o którym będą mówić w przyszłości. Ma świadomość, że jest człowiekiem niezwykłym i pamięć o nim nigdy nie przeminie.
Wpływ fascynacji stoicyzmem można zaobserwować już w twórczości okresu młodzieńczego, w której poeta najbardziej hołdował filozofii stoickiej. Kochanowski uznawał cnotę za największy skarb człowieka. Na problematykę cnoty i jej roli, jaką odgrywa w życiu każdego człowieka Kochanowski zwrócił szczególną uwagę w pieśniach. W pieśni XVII i II. Fragmenty tych pieśni zawierają najważniejsze myśli Kochanowskiego, które stały się myślą przewodnią całego cyklu. Stateczność umysłu, rozum, cnota to wartości niezniszczalne, które są fundamentem systemu wartości i poglądów etycznych Jana Kochanowskiego. Czytając utwory Jana z Czarnolasu można zaobserwować, że cnocie przeciwstawiona jest zazdrość. Fantastycznym przykładem jest „Pieśń I” z „Fragmentów”. W pieśni tej podejmowana jest problematyka ludzkiej egzystencji. Sens życia i jego przypadki przedstawiono za pomocą metafory żeglugi. Człowiek, który płynie „w okręcie” czy na „desce biednej” musi uważać na przeciwności lasu, na pokusy ziemskiego świata. Charakter pieśni jest bardzo różny. Są wśród nich utwory poważne, zawierające ważne pouczenia. Są pieśni patriotyczne, filozoficzne, a także humorystyczne. Kochanowski opisywał rzeczywistość, która go otaczała, wskazywał to, co jego zdaniem, jest w życiu najważniejsze. Nie wahał się krytykować, moralizować, ganić.
Kompozycją ramę pieśni stanowią parafrazy ód, które znajdują się na początku i na końcu. W pierwszej księdze znalazły się utwory napisane przed 1570 rokiem, natomiast w drugiej, pieśni, które zostały napisane po tej dacie.

Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.