Menu lektury:

Bogurodzica – Charakterystyka

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Bogurodzica – Charakterystyka, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

„Bogurodzica” jest najstarszą pieśnią polską stanowiącą świadectwo języka staropolskiego. Jest to tekst anonimowy, jak to zazwyczaj w średniowieczu, więc badając jego genezę jesteśmy skazani na domysły. Analizie językowej służyły liczne archaizmy. Dwa z nich to na przykład „dziela” i „bożycze”. Prawdopodobnie „Bogurodzica” została napisała jako ozdobnik do greckich słów Kyrie eleison („Panie, zmiłuj się”), a dwie pierwsze, najstarsze zwrotki z nutami, pochodzą z drugiej połowy XIII lub z początku XIV wieku. Następnie, w późniejszych rękopisach, możemy odnaleźć nawet dwadzieścia kolejnych zwrotek, co świadczy o ogromnej popularności utworu. Sprawa autora tekstu nie została jednoznacznie rozstrzygnięta. Przypuszcza się tylko, że autor pochodził z Gniezna lub Krakowa. Inna z tez przypisuje autorstwo ojcu Boguchwałowi z klasztoru franciszkanów w Starym Sączu. „Bogurodzica” jest pieśnią religijną, która powstawała z myślą o wykonywaniu jej, zgodnie z najstarszą tradycją antyczną, przy wtórze muzyki i tańca (tzw. poezja meliczna). Śpiewna i melodyjna pieśń religijna cechuje się budową stroficzną, rytmizacją tekstu, licznymi powtórzeniami, na przykład refren czy anafory, nieskomplikowaną budową zdań. Z utworu, poruszającego temat „teologii na co dzień”, wyraźnie wyjawia się obraz średniowiecznego Boga- surowego sędziego i zbawiciela.
Ludzie średniowiecza byli świadomi swojej znikomości wobec Boga, dlatego nawet nie śmieli zwracać się do Niego bezpośrednio. Swoje prośby kierowali za pomocą idei pośrednictwa, która wyrażała się prośbą, modlitwą wstawienniczą deesis- tematem dobrze znanym w sztuce średniowiecznej. Ukazywano tronującego Chrystusa- postać centralną oraz dwoje pośredników- Maryję, Jego ziemską matkę i Jana Chrzciciela, sprawcę symbolicznego chrztu w Jordanie, zanoszących do Boga ludzkie prośby. W „Bogurodzicy” lud zwraca się- za pomocą rozbudowanej apostrofy- do Maryi nazywanej „uwielbioną przez Boga” („Bogiem sławienna”) i prosi ją o przychylność i zesłanie Jej Syna- Jezusa. Świadczą o tym słowa: „Zyszczy nam, spuści nam” (’pozyskaj nam, uczyń nam przychylnym’. Warto podkreślić, że Maryja to także „mateczka”, co świadczy o tkliwości i ufności (w średniowieczu słowo „matka” było zdrobnieniem). Natomiast w drugiej strofie, adresowanej już do samego Chrystusa, nazywanego „bożycem” (jest to błędnie skonstruowany wołacz od rzeczownika „bożyc”, czyli syn Boga), lud powołuje się na Jana Chrzciciela. Wierni oczekują dostatniego życia na ziemi i łaski przebywania w raju po śmierci („rajski przebyt”). Sens utworu zawiera się więc w idei teocentryzmu, jest to pogląd uznający Boga za największą wartość, początek i koniec wszystkiego, ce

Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.