Generał Franco

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Generał Franco, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Francisco Franco Bahamonde był hiszpańskim generałem. Przewodził on siłom nacjonalistycznym w obaleniu Drugiej Republiki Hiszpańskiej w czasie trwania hiszpańskiej wojny domowej. Następnie zaś Franco w latach 1939-1975rządził Hiszpanią będąc jej dyktatorem. Przyjął wówczas tytuł Caudillo. Okres w historii Hiszpanii trwający od zwycięstwa nacjonalistów aż do śmierci Franco, jest powszechnie znany jako Hiszpania frankistowska albo dyktatura frankistowska.
Franco urodził się 4 grudnia 1892 roku w Ferrol, w Galicji. Przyszedł na świat w rodzinie wojskowej należącej do klasy wyższej. W latach 1907-1910 był kadetem w armii hiszpańskiej w Akademii Piechoty w Toledo. Służąc w Maroku awansował. Następnie zaś w 1926 roku, mając 33 lata, został generałem brygady i został tym samym najmłodszym generałem w Hiszpanii. Dwa lata później Franca awansowano na dyrektora Generalnej Akademii Wojskowej w Saragossie.
Franco był zagorzałym konserwatystą i monarchistą. Z tego też powodu zniesienie monarchii w Hiszpanii i ustanowienie wówczas II Republiki w 1931 roku mocno nim wstrząsnęło. Następnie zaś zamknięto Akademię Wojskową, co również bardzo przeżył. Po tym wydarzeniu kontynuował służbę w Armii Republikańskiej. Franco następnie został na niedługi okres awansowany na stanowisko dowódcy sił zbrojnych, a później mianowany szefem sztabu armii. Później został hiszpańskim generałem przewodzącym siłom nacjonalistycznym w obaleniu II Republiki Hiszpańskiej w czasie hiszpańskiej wojny domowej.
Francisco Franco Bahamonde przyszedł na świat 4 grudnia 1892 roku na Calle Frutos Saavedra w El Ferrol w Galicji. Trzynaście dni później zaś został ochrzczony w kościele wojskowym San Francisco. Otrzymał wówczas imię Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo. Jego matką była María del Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade pochodząca z wyższej klasy średniej z rodziny rzymskokatolickiej. Franco większość dziecięcego czasu spędzał ze swoimi dwoma braćmi, Nicolásem i Ramónem, oraz z dwiema siostrami, Maríą del Pilar i Maríą de la Paz. Gdy Franco miał czternaście lat, jego ojciec przeniósł się do Madrytu w związku z przeniesieniem wojskowym. Ostatecznie porzucił on swoją rodzinę i ożenił się z inną kobietą. Zdobył tym niechęć Franco, który przez resztę życia go ignorował. Młody Franco silnie utożsamiał się z matką. Ona to zdając sobie sprawę, że mąż ją porzucił przybrała wdowią czerń, w której odtąd chodziła. To właśnie od niej nauczył się umiaru, oszczędności, samokontroli, rodzinnej solidarności i szacunku dla katolicyzmu. Po ojcu jednak odziedziczył również surowość, chłód oraz nieustępliwość. Francisco postanowił spróbować swoich sił w armii hiszpańskiej i w 1907 roku wstąpił do Akademii Piechoty w Toledo. Miał wówczas 14 lat i tym samym był jednym z najmłodszych członków swojej klasy. Większość chłopców w niej miała bowiem od szesnastu do osiemnastu lat. Zdobywał w niej raczej przeciętne stopnie. Dzięki dobrej pamięci nie miał problemów z testami umysłowymi, ale jego drobna postura utrudniała mu zdawanie testów fizycznych. Trzy lata po rozpoczęciu nauki w Akademii Piechoty ukończył ją ze stopniem podporucznika. Mając 19 lat, w czerwcu 1912 roku Franco został awansowany do stopnia podporucznika. Dwa lata później Franca powołano do służby w Maroku, gdzie szybko zyskał reputację dobrego oficera. W 1913 roku Franca przeniesiono do nowo utworzonych marokańskich oddziałów kolonialnych z hiszpańskimi oficerami. Działały one jako oddziały uderzeniowe. W 1916 roku, mając 23 lat, będąc już kapitanem, został postrzelony przez wrogi ogień z karabinu maszynowego. Został wówczas ciężko ranny w brzuch. Jego powrót do zdrowia był postrzegany przez tubylczych żołnierzy jako wydarzenie duchowe. Wierzyli oni, że Franco jest chroniony przez Boga i dlatego szybko dochodzi do zdrowia. Franco otrzymał wówczas odznaczenie jakim był Krzyż Marii Krystyny, pierwszej klasy. Pod koniec lutego 1917 roku, mając 24 lata, został awansowany na majora. Tym samym został najmłodszym majorem w armii hiszpańskiej. W latach 1917 – 1920 roku służył w Hiszpanii. W 1920 roku Franco został zastępcą dowódcy Hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej i powrócił do Afryki. Trzy lata później zaś posiadając stopień podpułkownika został dowódcą Legionu.
22 października 1923 roku zaś Franco poślubił Maríę del Carmen Polo y Martínez-Valdès. 3 lutego 1926 roku został zaś awansowany na generała brygady. To uczyniło go najmłodszym generałem w Hiszpanii, a niektórzy mówią, że nawet najmłodszym generałem w Europie. We wrześniu tego samego roku zaś urodziła mu się córka. W 1928 Franco został mianowany dyrektorem nowo utworzonej Generalnej Akademii Wojskowej w Saragossie. Sprawował tę funkcję przez trzy lata.
Hiszpańska wojna domowa rozpoczęła się w lipcu 1936 roku. Zakończyła się ona w kwietniu trzy lata później oficjalnym zwycięstwem Franco. Pomimo porozumienia o nieinterwencji wojna ta była naznaczona zagraniczną interwencją po obu stronach. Niektórzy historycy twierdzą, że Adolf Hitler i Józef Stalin wykorzystali hiszpańską wojnę domową jako poligon doświadczalny dla nowoczesnych działań wojennych, które mogli później wykorzystać

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!