Baner-og-lny-306x810-1-min

Dziady cz. III

Baner-og-lny-306x810-1-min

Adam Mickiewicz – o autorze

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Adam Mickiewicz – o autorze, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!
Zobacz więcej o autorze

Geneza i dedykacja

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Geneza i dedykacja, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

„Dziady cz. III” Adama Mickiewicza powstały w Dreźnie w 1832 roku. Utwór opublikowany był w Paryżu jako IV tom „Poezji”. Autor dedykuje go przyjaciołom: Janowi Sobolewskiemu, Cyprianowi Daszkiewiczowi oraz Feliksowi Kółakowskiemu. Oddali oni swoje życie za ojczyznę. Mickiewicz określa ich „narodowej sprawy męczennikami”.
Lektura jest dramatem romantycznym, który łączy elementy różnych rodzajów literackich. Charakterystyczne dla dramatu są dialogi i monologi, prezentacja bohaterów przez działanie, didaskalia oraz podział na akty i sceny. Pieśni, improwizacje czy też wiersz „Do przyjaciół Moskali” reprezentują lirykę. Bajka o diable i zbożu, opowiadania oraz „Ustęp” to elementy epiki. To wszystko świadczy o synkretyzmie rodzajowym i gatunkowym. Dramat romantyczny charak

Czas i miejsce akcji

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Czas i miejsce akcji, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Trzecia część utworu pt. „Dziady” została stworzona przez Adama Mickiewicza w 1832 roku w Dreźnie. Pisarz zadedykował dzieło swym przyjaciołom, którzy oddali swe życie w imię ojczyzny: Janowi Sobolewskiemu, Cyprianowi Daszkiewiczowi oraz Feliksowi Kółakowskiemu. Autor określił mężczyzn „narodowej sprawy męczennikami”. Dramat romantyczny podejmuje się tematyki narodowowyzwoleńczej.
Akcja III części „Dziadów” toczy się od 1 listopada 1823 roku. Wiemy to dzięki zapisie na ścianie celi przez Konrada. Wydarzenia trwają dokładnie rok, akcja kończy się dnia 1 listopada 1824 roku. Bieg zdarzeń rozwiązuje się w noc dziadów na cmentarzu w scenie IX dramatu. Miejscem głównej akcji jest klasztor ojców Bazylianów w Wilnie. Ważną rolę pełnią również pałac Senatora w Wilnie, miasto Warszawa, cmentarz oraz dom pod Lwowem.
Głównymi bohaterami dzieła autorstwa Adama Mickiewicza są:
1. Konrad – główny bohater, który dokonuje zmiany imienia z Gustawa. Jego przemiana dokonuje się w „Prologu” i w dalszej części dramatu występuje wyłącznie pod imieniem Konrad. Jako początkowy Gustaw jest romantycznym kochankiem. Z upływem czasu staje się spiskowcem i wielkim patriotą. Konrad jest osobą osadzoną w celi bazylianów, a także poetą (co ujawnia się w „Małej Improwizacji” oraz „Wiel

Bohaterowie

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Bohaterowie, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Adam Mickiewicz stworzył III część „Dziadów” podczas swojego pobytu w Dreźnie. Utwór ma duże znaczenie w historii Polski. Przedstawia wydarzenie wileńskiego procesu filomatów. Po powstaniu listopadowym sam autor był jednym ze skazanych. Dramat stanowi formę wsparcia dla narodu, który cierpiał po klęsce insurekcyjnej.
Głównym bohaterem III części „Dziadów” Adama Mickiewicza jest Konrad. To człowiek o niezwykłej wrażliwości i bogatym życiu wewnętrznym. Odczuwa istnienie świata metafizycznego i przeżywa stany uniesień. Jest bardzo religijny i czci Matkę Boską. Cechuje go pycha, patriotyzm, bunt prometejski. Konrad jest poetą romantycznym, a także wieszczem narodowym. Dobro publiczne jest dla niego ważniejsze od spraw prywatnych. Bardzo kocha swój naród, w pełni się z nim utożsamia i pragnie dla niego wolności oraz szczęścia. Stawia swój kraj ponad Boga. Bohater romantyczny jest gotowy, by wystąpić przeciw Stwórcy. Chce zarządzać duszami i uczuciami swych podwładnych. Dopuszcza się okropnych czynów, wskutek czego poniesie klęskę i będzie blisko potępienia. Jego grzechem jest zwątpienie w opatrzność boską. Dzięki księdzu Piotrowi staje się zwiastunem nadziei i za jego sprawą doprowadzi do spełnienia mesjanistycznej przepowiedni.
Ważną postacią w „Dziadach” jest również ksiądz Piotr. To odważny i pokorny patriota. Podnosi na duchu osoby zatrzymane we więzieniu. Potrafi przezwyciężać złe duchy i wydobywa od nich ważne informacje (np. o Rollisonie). Jest niezwykle szlachetny, pomaga Konradowi w chwilach słabości. Bierze na siebie jego grzech i podnosi go z upadku. Bernardyn charakteryzuje się odwagą, nieustraszen

Streszczenie

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Streszczenie, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Część trzecia „Dziadów” Adama Mickiewicza rozpoczyna się przedmową autora. Opowiada w niej o powodzie, dla którego zaczął pisać ten utwór, a mianowicie o prześladowaniu polskiej młodzieży w carskiej Ruski. Mickiewicz pisze o zsyłkach na Syberię, karach, więzieniu i innych okrucieństwach, spotykających młodych Polaków. Przy końcu przedmowy dodaje, że opowie historię bez zbędnych dodatków, ponieważ nie widzi takiej potrzeby. Tą część utworu kończy cytat z Biblii: „Córki Jerozolimskie, nie płaczcie nade mną, ale nad samymi sobą”. Jest to aluzja porównująca cierpienie Polaków do śmierci Chrystusa. Podobne nawiązania pojawiają się także w kolejnych częściach utworu.
W prologu widzimy więźnia oraz duchy dobre i złe, walczące o jego duszę. Jako pierwszy przemawia archanioł, zastanawiając się nad wydarzeniami na ziemi. Mężczyzna, więzień zamknięty w przemianowanym klasztorze Bazylianów w Wilnie, rozważa nad swoim życiem. Raz po raz budzi się i z powrotem zapada w sen. W czasie, gdy jest nieświadomy, wypowiadają się dobre i złe duchy. Na końcu sceny, więzień, zastanawiający się nad sobą, pisze na ścianie łacińskie napis, oznaczający: „Gustaw zmarł, narodził się Konrad”.
Scena pierwsza aktu pierwszego także toczy się w więzieniu. Z wypowiedzi bohaterów można wywnioskować, że jest noc przed Bożym Narodzeniem. Więźniowie idą do celi Konrada, by wspólnie spędzić wieczór. To Frejend proponuje wybór konkretnego miejsca – cela znajduje się blisko kościoła, dlatego dobiegające stamtąd głosy nie będą wydawały się dziwne.
Już w celi Konrada jesteśmy świadkiem rozmowy. Ksiądz Lwowicz mówi z Żegotą, który wcześniej tego samego dnia został porwany z domu. Mężczyźni dyskutują o czekającym ich śledztwie. Niestety, w carskiej Rosji nie wygląda to za ciekawie. Oskarżeni nie mogą się bronić, nie wiedzą nawet, jakie stawia się im zarzuty. Poza tym niektórzy więźniowie czekają w niewoli już rok i nadal nie zostali poddani sądowi. Więźniowie skarżą się na swój los. Jeden z nich, Jan, zostawił żonę w połogu.
Mężczyźni są ciekawi nowin z miasta. Jan Sobolewski mówi, że wywieziono dwadzieścia kibitek studentów ze Żmudzi na Syberię. Opowiada, że sam widział, jak wiedziono ich przez miasto. Jeden z młodych, Janczewski, wykazał się niesamowitym chartem ducha, pocieszając mieszkańców i towarzyszy niewoli.
Więźniowie namawiają Feliksa do śpiewu, jednak Żegota przerywa im i opowiada bajkę Goreckiego o tym, jak diabeł nieświadomie pomógł ludziom. Feliks jest ciągle namawiany do wystąpienia, jednak to Jankowski decyduje się zaśpiewać piosenkę. Nagle odzywa się Konrad, oburzony użyciem w imion Maryi i Jezusa. Sam zaczyna śpiewać, jednak jego pieśń jest dziwna, nawet diabelska. Mężczyzna zdaje się popaść w jakiś trans, blednie i w końcu słabnie, a więźniowie rozchodzą się.
Scena druga to scena Wielkiej Improwizacji, w której Konrad ukazuje się jako poeta i ojciec narodu. Polak kocha swój naród i zwraca się do Boga jako jego przedstawiciel. Z początku jego słowa wydają się niegroźne, jednak z czasem wychodzi na jaw ogromna pycha bohatera. Konrad żąda od Boga władzy nad duszami, porównuje się do Niego. Zarzuca Bogu brak miłości, twierdzi, że jest on tylko mądrościom. Mówi, że on sam bardziej cierpi za swój naród. Chce odpowiedzi, jednak Ojciec milczy, co doprowadza poetę do szału. Uczucia zdają się w nim gotować, Konrad zaczyna bluźnić, jednak zatrzymuje się w odpowiednim momencie. Diabeł dokańcza jego zdanie, mówiąc, jakoby Bóg nie był Ojcem ludzi a carem. Konrad omdlewa, a duchy walczą o niego.
Ksiądz Piotr znajduje omdlałego poetę i zdaje sobie sprawę z tego, że znajduje się on na granicy dobra i zła. Ksiądz korzy się przed Bogiem, egzorcyzmuje ducha, który opętał

Plan wydarzeń

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Plan wydarzeń, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Plan wydarzeń – „Dziady” część III Adama Mickiewicza:Walka duchów o Gustawa. Wiadomość o uwolnieniu bohatera z łaski Moskwiczyna. Zapisanie na ścianie łacińskich słów. Spotkanie w celi Konrada w dzień wigilijny. Propozycja Tomasza o poświęceniu się osób bez rodzin i wzięciu winy na siebie. Opowieści więźniów o prześladowaniach i torturach. Historia Sobolewskiego i potrójny okrzyk „Jeszcze Polska nie zginęła” na cześć wywiezionego  przyjaciela – Jankowskiego. Bajka Goreckiego o diable opowiedziana przez Żegotę. Śpiewanie pieśni zagrzewających do walki. Wizja Konrada – „Mała Improwizacja”. Przerwanie spotkania przez Kaprala. Monolog Konrada – „Wielka Improwizacja”. Zarzuty przeciwko Bogu i żądza władzy. Spór duchów o duszę głównego bohatera. Egzorcyzmy i rozgrzeszenie Konrada przez księdza Piotra. Przepowiednia o torturach i próbie samobójczej Rollisona. Wizja Ewy – Jezus obs

Problematyka

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Problematyka, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

„Dziady” część III to opowieść patriotyczna, która ukazała się w Dreźnie. Wieszcz narodowy, Adam Mickiewicz pragnął dać odpowiedź na Powstanie Listopadowe, jednakże odwołuje się do procesu Filomatów i Filaretów.
Jest to opowieść o represjach rosyjskich względem Polaków. Jest to opowieść o prześladowaniach, martyrologii polskiej młodzieży. „Dziady” to losy kochanka ojczyzny, Konrada który przeszedł metamorfozę z Gustawa, odrzuca jednak miłość do Kobiety i walczy o Polskę. Ksiądz Piotr symbolizuje postać, która wspiera dążenia młodzieży. Ewa jest personifikacją jednej z miłości Mickiewicza, mamy postać złą Nowosilcowa, który uosabia walkę z polskością. Pani Rollison to kochająca rodzicielka, która walczy o swego syna, została oszukana przez Nowosilcowa. „Dziady” to starcie patriotów z przeciwnikami idei niepodległej Polski. „Dziady” cz. III to fabuła na doskonały film sensacyjny, jest to opowieść o niewinnie prześladowanych, niszczonych ludziach, tylko dlatego, że ukochali Polskę. Noc dziadów odnajdzie swe miejsce w finale utworu. Problematyka dotyczy przemiany, złych oraz dobrych mocy, metamorfoza nie nastąpi samoistnie, wymagać będzie starań, przeżycia pewnego bólu. Musimy uświadomić sobie, że tortury które opisuje Mickiewicz, miały miejsce w realnym świecie. Polacy są rozdarci, z jednej strony chcą być dobrymi chrześcijanami, z drugiej zaś pałają żądzą zemsty. Mamy motyw wielkiej improwizacji, który tak dobrze pamiętamy poprzez rolę odegraną przez Gustawa Holoubka. Konrad zadaje pytanie, gdzie byłeś Panie Boże, kiedy dzieją się te wszystkie okropne rzeczy? Mamy bluźnierstwo, obrazę Boga przez szatana, który nazywa Jego carem. Konrad walczył z Bogiem, znamy ten odwieczny motyw. Jest to opowieść o mocy egzorcyzmu, który był od

Rodzaj i gatunek

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Rodzaj i gatunek, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Charakterystyka dramatu romantycznego

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Charakterystyka dramatu romantycznego, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Motywy

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Motywy, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!
Baner-og-lny-724x146-min

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia: