Żołnierze z Westerplatte

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Żołnierze z Westerplatte, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Żołnierze z Westerplatte
Westerplatte to uformowany sztucznie w latach 1845-1847 półwysep znajdujący się w Gdańsku, przy ujściu Martwej Wisły do morza. Przed przekształceniem był strategicznie położoną wyspą, na której kilkukrotnie toczyły się walki. W 1734 roku zaczął stacjonować tam dwu i pół tysięczny korpus francuski pod dowództwem Ludwika de Plélo, który próbował przełamać rosyjskie oblężenie Gdańska, w trakcie tzw. wojny o sukcesję polską. Próba rozbicia Rosjan nie powiodła się, a w walkach zginął sam Ludwik. Jednak już w 1835 roku na półwyspie pojawiły się obiekty cywilne, początkowo restauracja z kąpieliskiem. Następnie jego położenie doceniło towarzystwo żeglugowe i zakupiło część jego terenów pod budowę przystani dla statków. Do rąk polskich trafiło wykupione w 1919. Zakup sfinansował ksiądz Stanisław Adamczyk, a w 1924 roku (7 grudnia) Liga Narodów formalnie nadała Polsce prawo do stawiania na nim budynków wojskowych; z tej możliwości skorzystano niemal natychmiast. Już 16 stycznia przybył tam polski trałowiec ORP Mewa, przywożąc pierwszy oddział wartowniczy. W 1926 roku zbudowano tam Wojskową Składnicę Tranzytową, w której przechowywano amunicję, oraz stacjonował tam oddział mający jako pierwszy podjąć walkę w II wojnie światowej. We wrześniu 1939 roku składał się on z pięciu oficerów, siedemdziesięciu podoficerów i sześćdziesięciu sześciu żołnierzy szeregowych (oraz lekarza). W kwestii sprzętu dysponowano 4 moździerzami, 2 działkami przeciwpancernymi i działkiem piechoty. Z broni maszynowej posiadano 18 ciężkich karabinów maszynowych, 17 maszynowych ręcznych i 8 lekkimi. Poza tym obrońcy posiadali 160 karabinów, 40 pistoletów i około tysiąca granatów. Zapasy żywnościowe mogły pozwolić na miesiąc obrony bez posiłków z zewnątrz. Placówka była również dobrze ufortyfikowana. Były to najnowocześniejsze w Polsce koszary; wykonano też zasieki i zaporę przeciwczołgową. Prace prowadzono w nocy, ze względu na niemieckich obserwatorów. Załogą dowodził major Henryk Sucharski, absolwent szkoły oficerskiej i uczestnik walk w I wojnie światowej. Nie była to więc załoga słaba, jak dziś się mówi. Władze wojskowe dołożyły wszelkich starań, aby Westerplatte mogło się doczekać pomocy ze strony lądu.
Siły niemieckie składały się łącznie z 4000 żołnierzy (2250 z sił lądowych), pancernika, torpedowca i trałowca. Miały również wsparcie lotnictwa, w sile dwóch dywizjonów; 60 bombowców i 7 innych samolotów. Dodatkowo w walkach wzięły udział gdańskie oddziały milicji i SS. Ponadto Niemcy posiadali również sporą liczbę dział artyleryjskich, moździerzy, działek przeciwpancernych, miotaczy ognia i haubic.
1 września
1 września (w piątek) o godzinie 4:45 pancernik niemiecki rozpoczął ostrzał Westerplatte i tym samym rozpoczął II wojnę światową. Pancernik przypłynął do Gdańska 25 sierpnia, z powodu uroczystości ku czci załogi statku „SMS Magdeburg”, której część zginęła w okolicach Gdańska. Dzięki ogromnemu kalibrowi pocisków (280 mm) w powietrze niemal natychmiast wyleciała brama, razem z częścią muru. Korzystając z tego na koszary napadła kompania SS i oddział piechoty morskiej. Atak skoncentrowano na warowni „prom”, co okazało się błędem. Polacy dzięki swojej 75 milimetrowej armatce zniszczyli kilka stanowisk ni

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!