Chatka Puchatka - Chatka Puchatka – A.A. Milne – Charakterystyka

Chatka Puchatka – A.A. Milne – Charakterystyka
Informacje o książce
Książka pt. „Chatka Puchatka” (oryginalny tytuł po angielsku to: „The House at Pooh Corner”) to powieść skierowana głównie dla dzieci, autorstwa brytyjskiego pisarza A.A. Milne’a (Alana Alexandra Milne’a) została wyprodukowana w 1928 roku. Jest to druga część z trzech, z serii przygód Kubusia Puchatka, opowiadająca o jego przygodach i jego przyjaciołach mieszkających w Stumilowym Lesie (pierwszą częścią był „Kubuś Puchatek”). Swoje pierwsze wydanie miała w 1928 roku, w stolicy Wielkiej Brytanii – Londynie. W Polsce natomiast książka ta ukazała się ponad 10 lat później – w 1938 roku, w wydaniu polskiego wydawcy Jakuba Przeworskiego. Ilustracją zajął się Ernest Shepard. Polski przekład natomiast napisała Irena Tuwim (łącznie przełożyła ten utwór 27 razy do 2011 roku) i oddzielnie Monika Adamczyk-Garbowska w 1990 roku. Jednakże wydała tę książkę pod kontrowersyjnym tytułem: „Zakątek Fredzi Phi-Phi”. Z powodu dość różniącego się tytułu, wielu ludzi uważa, że to są dwie oddzielne książki, choć tak nie jest. Wpłynęło to także negatywnie na sprzedaż drugiego tytułu, ponieważ ludziom praktycznie wcale nie kojarzył się on z Kubusiem Puchatkiem. Książka składa się z 10 rozdziałów podobnej długości. Ciekawostką jest, że w tej części po raz pierwszy pojawia się postać Tygrysa.
Charakterystyka bohaterów
– Kubuś Puchatek – główny, a zarazem tytułowy bohater książki napisanej przez A.A. Milne’a. Jest to żółty miś, ubrany w za dużą dla niego, czerwoną bluzeczkę. Ma czarne oczy i małe, tego samego koloru, co jego skóra, uszy. Chodzi na dwóch łapach i mieszka w Stumilowym Lesie, dokładniej w swojej chatce. Jego ulubionym jedzeniem jest miodek, który w jego słowniku nosi nazwę „Małe Conieco”. Drugim w kolei ulubionym jedzonkiem jest marmolada. Kubuś Puchatek jest dość niezdarnym, sympatycznym i miłym żarłokiem. Cechuje go także bohaterskość i odwaga. Zawsze służy pomocą, choć to jemu przeważnie się ona przydaje.

– Krzyś – mały chłopiec, przyjaciel wszystkich zwierzątek ze Stumilowego Lasu. Zawsze ma dużo czasu wolnego. Mieszka na wysokim drzewie, w zbudowanym przez siebie domku. Jest to jedyny człowiek w tej krainie. Ma rude włosy i uśmiechniętą twarz. Przeważnie ubrany jest w żółtą bluzkę i niebieskie spodenki. Jest troskliwym, przyjaznym, opiekuńczym i odważnym chłopcem. Zawsze można na nim polegać. To on rozwiązuje konflikty między zwierzętami, i to on pomaga im w trudnych sytuacjach. Krzyś opuszcza Stumilowy Las w ostatnim rozdziale książki Chatka Puchatka, ponieważ musi wracać do szkoły, by się uczyć. Ciekawostką jest, że autor książki stworzył go na podobieństwo swojego syna – Christophera Robina Milne’a.

– Prosiaczek – najlepszy przyjaciel Kubusia Puchatka. Jest najmniejszym zwierzątkiem, po Maleństwie, mieszkającym w Stumilowym Lesie. Jest dość niezdarny i nieśmiały. Ubrany jest w różowy sweterek, podobny do jego skóry, tyle że w czarne paski. Ma duże, różowe uszka i charakterystyczny dla prosiaków nosek. Tak samo podobny do prosiaków ma głos. Mówiąc coś, często chrumka. Uwielbia żołędzie. Prosiaczek mieszka razem z Kubusiem, od kiedy oddał dom Panu Sowie. Cechuje go nieśmiałość, troskliwość, niezdarność, pomocniczość i strach. Troszczy się o każdego i zawsze stara się pomóc, gdy ktoś go o to poprosi. Uwielbia chodzić na spacery ze swoim współlokatorem. Najbezpieczniej czuje się przy Krzysiu.

– Królik – żółto-biały królik (często opisywany jako brązowy) mieszkający w Stumilowym Lesie, a dokładniej w swojej norce. Wszystkich zachwyca swoją inteligencją i odwagą. Zawsze, gdy nadchodzi okazja, by się wykazać, wymyśla niezawodne pomysły, które praktycznie cały czas kończą się klapą. Jego ulubioną potrawą są marchewki, które często przygotowuje na różne sposoby. Nie nawidzi za to niezapowiedzianych odwiedzin oraz bałaganu w swojej norze. Zawsze stara się o dyscyplinę i posłuszeństwo. Często się denerwuje i lubi przejmować kontrolę nad sytuacją.

– Tygrysek – energiczny i pełen uśmiechu tygrys mieszkający w Stumilowym Lesie wraz ze swoimi przyjaciółmi Maleństwem i jego matką Kangurzycą. Ma na sobie pomarańczową sierść w czarne paski, a także różowy nos i czarne wąsy. Jego ulubionym zajęciem jest brykanie, czyli skakanie na swoim ogonie, jak na sprężynie. Często pojawia się znienacka, przez co robi bałagan. Tran to jego ulubione pożywienie, choć tak naprawdę po raz pierwszy próbuje go, gdy zjada przez przypadek lekarstwo Maleństwa, które daje mu wzmocnienie. Tygryska cechuje lekkomyślność, nieodpowiedzialność, poczucie humoru i pycha.

– Kłapouchy – najsmutniejsze zwierzę w Stumilowym Lesie. Jest to osioł z przyczepionym ogonem, który nigdy nie jest wesoły. Ma szarą skórę i czarną czuprynę. Mieszka w Ponurym Zakątku Kłapouchego, czasami w domku z patyków, który zbudowali mu jego przyjaciele, a który co chwilę jest rozwiewany przez wiatr. Lubi samotnie przebywać, wpatrując się w swoje odbicie w płynącej rzece. Często jest przygnębiony i ospały. Wyróżnia się ciętymi ripostami i odrzucaniem jakiejkolwiek pomocy ze strony swoich przyjaciół. Nigdy z niczego nie jest zadowolony i zawsze wybrzydza. Czasami z jego strony można usłyszeć wiele filozoficznych pytań i słowa dotyczące sensu jego życia.

– Pan Sowa – najmądrzejsze zwierzę mieszkające w Stumilowym Lesie. Uważane za najpoważniejszą i najciekawszą istotę w krainie przez większość zwierząt. Sowa mieszka w domku na drzewie, który podczas wichury doszczętnie się rozpada, więc zamieszkuje w domku Prosiaczka. Jak to ptak, umie latać i ma pióra. Nosi okulary, przez co wygląda na jeszcze mądrzejszego. Jako jedyny ze Stumilowego Lasu, ma umiejętność pisania oraz czytania. Pan Sowa często posługuje się wyrażeniami niezrozumiałymi dla pozostałych, by uważali go za jeszcze mądrzejszego. Cechuje go pycha, inteligencja i pomocniczością.

– Maleństwo – najmniejsze zwierzątko, które zamieszkuje Stumilowy Las. Jest cały brązowy, i ma wielkie, różowe uszy. Ubrany jest jedynie w niebieską bluzkę. Lubi niebezpieczne przygody i zawsze wszystkim chce pomagać, choć nie zawsze zgadza się na to jego mama. Maleństwo jest dociekliwe, ciekawskie i energiczne. W przeciwieństwie do Tygryska, nie cierpi tranu, który jest jego lekarstwem. Często próbuje upodabniać się do Tygrysa, próbując skakać na ogonie, jednak mu się to nie udaje, ponieważ jest tak mały, że wpada do mysich norek.

– Kangurzyca (Mama Maleństwa) – najtroskliwszy i nadopiekuńczy kangur, który mieszka w Stumilowym Lesie. Jest cała brązowa i ma wielkie, różowe uszy. Zawsze pilnuje swojego dziecka – Maleństwa, by nic mu się nie stało. W tym celu zawsze preferuje noszenie go w swojej torbie. Cechuje ją spryt, troskliwość, nadopiekuńczość i pomocniczość. Przyjmuje pod swój dach Tygryska.

Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.