Dziady cz. II – Adam Mickiewicz – Opracowanie

Druga część „Dziadów”, jest jedną z trzech części cyklu dramatów „Dziady”. Obejmuje ona tylko trzy części, drugą, trzecią, i czwartą, gdyż pierwsza nie została przez autora dokończona. Autorem jest Adam Mickiewicz, sławny pisarz romantyczny, żyjący w latach tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt osiem, do roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym piątym.
Nazwa „Dziadów” wywodzi się z tematu drugiej części- z obrzędu Dziadów. Dawni Słowianie i nie tylko kilka razy do roku przywoływali duszę zmarłych do przyjścia na ziemię. W te dni nie sprzątano resztek ze stołu, albo na przykład uważano szycie za nie etyczne. Zmarłym okazywano szacunek oraz starano się z nimi nawiązać kontakt.
Akcja drugiej części „Dziadów” toczy się w ściśle nie określonym czasie historycznym. Jednak można ustalić dzień, a jest nim noc zaduszna, czyli noc z trzydziestego pierwszego października na pierwszego listopada. Miejscem akcji są pola Litwy, w jednej, małej wiosce.
„Dziady” to dramat romantyczny, jak i synkretyczny. Łączy w sobie elementy liryki( Liryczna rozmowa Guślarza z Zosią), jak i epiki (Opowieści pośmiertnych ofiar Złego Pana).
Sama część skupia się na jednym z wiejskich obrzędów Dziadów. Wieśniacy i wieśniaczki z wioski zbierają się, a ceremonię prowadzi Guślarz. Spotykają się w kaplicy i rozpoczynają obrzęd. W trakcie rytuału wywołane są łącznie cztery duchy, lecz w dramacie występuje również posta Widma, nadprogramowego gościa obrzędu, którego śledzenie jednej z wieśniaczek kończy historię.
Plan wydarzeń:
1.Przygotowania do obrzędu.
2.Wywo�

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!