Nie-Boska komedia - Nie-Boska komedia – Zygmunt Krasiński – Bohaterowie

Hrabia – Hrabia Henryk, zwany też mężem, to główny Bohater dramatu romantycznego Zygmunta Krasińskiego „Nie- boska komedia”. Wiadomo, że ma 36 lat i jest arystokratą. Poznajemy go w momencie ślubu z Marią. Wtedy to przysięga kobiecie wieczną miłość, która jednak nie trwa długo. Bohater jako Poeta jest tak naprawdę poetą fałszywym, który nie potrafi tworzyć prawdziwej poezji, ponieważ jego natchnienie to udawanie fałsz i sztuczność. Mimo wszystko wciąż będąc poetą, pragnie zaspokoić swoje artystyczne potrzeby. Zwyczajność i codzienność w jego związku małżeńskim szybko nudzi mu się, a miłość do żony wygasa. Wtedy to wzbudza się w nim potrzeba natchnienia, dlatego podąża za ideałem kobiety i poezji, który dostrzega w Dziewicy – wytworze szatańskim. Pierwszej części utworu postać Henryka jawi się jako jednostka wybitna, która będąc poetą wyrasta ponad przeciętność. W tej części utworu widać wyraźnie jego wewnętrzne rozdarcie pomiędzy byciem poetą a byciem zwyczajny mężem. Hrabia Henryk, będąc typowym bohaterem romantycznym, doświadcza wewnętrznego przełomu, kiedy to po śmierci żony przechodzi prawdziwą przemianę. Jej skutki można zauważyć w drugiej części utworu, gdzie jego postać staje się już hrabią, przywódcą arystokratów oraz obrońcą Boga i wiary. W swoim działaniu Hrabia Henryk jest zupełnie osamotniony. Brak mu zrozumienia i szacunku dla arystokratów, a więc warstwy, do której należy, ale także pogardza pospólstwem. Bohater kieruje się także wzniosłymi celami, kiedy to zostaje przywódcą arystokratów, aby chronić władze i zachować stary porządek świata. Staje także w obronie Bożego porządku, który zostaje zniszczony przez rewolucjonistów. Warto zaznaczyć, że hrabia walczy do samego końca, zachowuje godność w obliczu klęski i popełnia samobójstwo, przeklinając poezję jako źródło nieszczęść zarówno jego, jak i rodziny. Ostatecznie Henryk zdaje sobie zatem sprawę z przyczyn swojego upadku. Spowodowany on był przedkładaniem wzniosłych ideałów i egocentryzmu nad zwyczajne, uporządkowane,  proste, ale szczęśliwe życie rodzinne.
Maria – jest wzorem kobiety wiernej i kochającej męża, gotowej dla niego do największych poświęceń. Jest jednak kobietą niekochaną, co doprowadza ją do obłędu, a w końcu do śmierci w domu obłąkanych. Przed śmiercią obdarza Orcia błogosławieństwem – przekleństwem, które czyni z niego prawdziwego poetę i tym sposobem zapewnia mu miłość ojca.
Orcio – Jerzy Stanisław, jest synem Hrabiego Henryka i Marii. W przeciwieństwie do swojego ojca jest prawdziwym poetą, obdarzonym nie tylko talentem, lecz także darem jasnowidzenia. Może jednak widzieć otaczający go świat jedynie „oczyma duszy”, ponieważ stracił wzrok. W swoich wizjach dowiaduje się o własnej śmierci, a także potrafi rozmawiać z matką na pograniczu snu i jawy. Umiera trafiony przez zbłąkaną kulę w czasie walk z rewolucjonistami.
Pankracy – jest człowiekiem nieprzeciętnym, wyraźnie dominującym nad pozostałymi rewolucjonistami. Pogardza swoimi ludźmi, którzy walczą pod jego rozkazami. Mimo wszystko są mu potrzebni do realizacji własnych przyszłościowych celów – stworzeniu nowego porządku. Nienawidzi arystokracji, tak więc bez wyrzutu potrafi ich wymordować. Ginie porażony blaskiem zwiastującego mu Chrystusa, gdyż przekroczył wszelkie granice, o których mowa w prowidencjonalizmie.
Leonard- człowiek najbliższy Pankracemu. Jest fanatycznym przywódcą wśród rewolucjonistów. Staje się twórcą i kapłanem nowej wiary, która ma zastąpić chrześcijaństwo. Jej obrzędy odprawiane są na gruzach chrześcijańskich świątyń. Nie ma żadnych wahań ani rozterek natury moralnej.
Generał Bianchetti – najemny żołnierz, człowiek, który ma własne plany, w których realizacji pomaga mu rewolucja. Pragnie stworzyć naród, którego zostanie przywódcą. Pogardza ludźmi, którzy należą do rewolucjonistów. Hrabia Henryk ostrzega, że z takich jak on odrodzi się arystokracja.
Obóz rewolucjonistów – obraz tego obozu najbardziej jest widoczny w scenie, w której Henryk odbywa podróż po obozie. Dostrzega tam poszczególne grupy ucztujących i rozmawiających rebeliantów. Rewolucjoniści przeklinają panów, wyliczają krzywdy przez nich wyrządzone i przysięgają zemstę. Z poszczególnych grup: lokaje przechwalają się, że zabili baronów; rzeźnicy szykują noże na rzeź, chłopi ciągną swego pana, by go zabić. Również pojawiają się postacie dziewcząt oraz dzieci proszących o zabicie panów.
Obóz arystokracji – odznacza się przede wszystkim tchórzostwem. Przez swój ciągły dobrobyt, w jakim żyli nie chcą walczyć z rewolucjonistami, przede wszystkim dlatego, że nie potrafią. Chcą oddać się w ręce Pankracego, aby zachować swój dobytek i miejsce w hierarchii.

Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.