Nie-Boska komedia - Nie-Boska komedia – Zygmunt Krasiński – Rozprawka

Temat: Motyw dziecka w literaturze w epoce romantyzmu
Każdy artysta do wytworzenia czegoś potrzebuje natchnienia, inspiracji. Wielu pisarzy, szczególnie w epoce romantyzmu, inspirowało się dziećmi, ponieważ uważano je za fascynujące, beztroskie i wybitne istoty, których losy rzadko jednak miały szczęśliwe zakończenie. Wierzono, iż są one w stanie komunikować się ze światem duchowymi i dostrzegać coś, co dla większości z nas jest niewidoczne. To intrygowało ówczesne społeczeństwo. Dzieci w utworach z epoki romantyzmu to postacie tragiczne, gdyż za talent, dobro lub marzenia, którymi zostały obdarzone, często musiały zapłacić własnym zdrowiem lub nawet życiem. Niekiedy ich śmierć nie wiązała się bezpośrednio z posiadanym przez nie talentem, więc trudno taką przedwczesną śmierć wytłumaczyć.Jednym z przykładów takich postaci literackich był Orcio, syn głównego bohatera „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego. Chłopiec został napiętnowany prawdziwym poetyckim geniuszem (tak samo, jak jego ojciec), co okazało się w późniejszym czasie jego przekleństwem. Życie młodego artysty nie było usłane różami. Cierpiał on zarówno fizycznie, jak i psychicznie już od najmłodszych lat swojego istnienia. Gdy Orciowi zaczął się pogarszać wzrok, który następnie stracił, znalazł się (według ówczesnej ludności) bliżej świata nadprzyrodzonego, co w epoce romantyzmu było bardzo ważną cechą prawdziwego poety. Orcio poznawał świat w inny sposób niż dzieci zdrowe. Jego dzieciństwo różniło się od dzieciństwa jego rówieśników. Chłopczyk nie bawił się z rówieśnikami, często pogrążał się w głębokiej zadumie, a na jego twarzy rzadko gościł szeroki uśmiech. Gdy już się odzywał, jego język był zupełnie niepodobny do sposobu wysławiania się osób w jego wieku. To również wskazywało na jego odmienność względem większości dzieci i pozwala nam śmiało określić go mianem poety. Niestety, ten mały chłopiec o anielskim wyglądzie zapłacił za swój ogromny dar życiem.
Kolejnym przykładem mogą być „Dziady część II” Adama Mickiewicza. W utworze pisarz przedstawił dwójkę dzieci. Józio i Rózia nie mogli dostać się do nieba, gdyż ani razu nie zaznali cierpienia. Były to istoty wolne od trosk i zmartwień towarzyszących ludziom w życiu codziennym. Poprosiły o dwa ziarenka gorczycy symbolizujące cierpienie, aby w końcu mogły trafić do raju. To również pokazuje, że w epoce romantyzmu okres dzieciństwa jest szczęśliwy. Nie martwimy się niczym, ponieważ dopiero poznajemy otaczające nas rzeczy. Nie dostrzegamy zagrożeń czyhających na nas na każdym kroku, co wprowadza nas w taki stan błogiej nieświadomości i czyni z naszego życia bajkę.Motyw dziecka często wykorzystywany był w literaturze, szczególnie w epoce romantyzmu. Twórcy z tego okresu obdarzali najmłodszych talentem, dobrem i marzeniami, lecz rzadko kiedy dawali im szczęście i dostatek. Dzieci ukazywane przez romantyków były postaciami tragicznymi i często odchodziły z tego świata w bardzo młodym wieku, zanim zdołały poznać życie. Tak też właśnie może być kojarzony motyw dziecka z tamtego okresu.

Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.