Władca Pierścieni – Powrót Króla

Streszczenie

W ramach przypomnienia: drugi tom zakończył się wyruszeniem Gandalfa i Pippina do Gondoru. Frodo zaś nieprzytomny trafił w ręce orków. Sam śledził nieprzyjaciół, którzy dotarli do Wieży Cirith Ungol. Niestety wówczas sam mdleje.

Trzeci tom zatytułowany „Władca Pierścieni: Powrót Króla” składa się z dwóch ksiąg: „Wojna o Pierścień” i „Powrót Króla”. W pierwszej z nich Gandalf w towarzystwie Pippina dociera do stolicy Gondoru – Minas Tirith. Na miejscu spotykają namiestnika Gondoru – Denethora. Podróżnicy informują go śmierci jego syna Boromira. Następują przygotowania do walki. Pippin oczarowany namiestnikiem ofiarowuje mu swoją pomoc jako jego rycerz. Denethor przystaje na propozycje, mianując hobbita rycerzem Białej Wieży. Przybywają siły Saurona, aby zdobyć Gondor. Namiestnik Denethor wpada w szał. Jego syn Faramir wraca z Osgiliath, gdzie został ranny. Namiestnik nakazuje ułożyć stos, aby spalić ciało jego syna i siebie samego. Odwodzi go od tego Gandalf. Siły nieprzyjaciela liczą prawie 200 tysięcy żołnierzy gotowych do bitwy w celu podbicia Gondoru.
W tym samym zassie Aragorn wyrusza, aby znaleźć armię zmarłych wojowników, którzy będą migli odejść w spokoju dopiero po wygraniu kolejnej bitwy. Udaje się Ścieżką Umarłych w poszukiwaniu wojowników. Sprowadza wielka armię martwych żołnierzy do Gondoru. Tymczasem Merry chce uczestniczyć w bitwie, lecz król Theoden nie zgadza się na to. Władca przygotowuje wojska, aby wyruszyć do Gondoru. Wojska Theodena udają się do stolicy Gondoru zapomnianą ścieżką, na której nie spodziewają się raczej żadnych patroli orków. Pippin wraz z córką Eowiną w męskim przebraniu wyrusza na bitwę do Gondoru.
Dochodzi do starcia w stolicy Gondoru, w Minas Tirith. Niestety słudzy Saurona pod dowództwem czarnoksiężnika z Angmaru przełamują bramy stolicy Gondoru. Nadjeżdża konnica z Rohanu i odpychają wojowników Mordoru. Przybywaj Czarna Flota z Umbaru, co niezwykle raduje sługusów Saurona, lecz szybko uśmiech schodzi z ich twarz, kiedy dostrzegają, że Flota niesie królewskie godło. Flota występuje przeciwko nim. Przybywa również Aragorn w towarzystwie armii umarłych żołnierzy, gotowych do jatki. Czarnoksiężnik z Angmaru zostaje zabity przez niejakiego Dernhelma z pomocą Merry’ego. Dernhelm okazuje się być księżniczką Eowiną. Po tym starciu Merry i Eowina zostają ranni. Denethor wpada w szał. Chce on spalić żywcem i siebie i swojego nieprzytomnego i rannego syna Faramira. Na szczęście Gandalfowi i Pippinowi udaje się namiestnika od tego odwieść. Denathor przyznaje się, że korzystał z Kamienia Widzenia. Zbyt często spoglądał w niego, w wyniku, czego został opętany przez Saurona. Denathor ogłasza, że nie zaakceptuje Aragorna jako nowego króla i podpala się. Jego syn zostaje przeniesiony do Domów Uzdrowicieli, gdzie uzdrawia go Aragorn. Obieżyświat leczy również Merry’ego i Eowinę, zranionych z rąk czarnoksiężnika z Angmaru. Wszyscy wiedzą, że niedługo przybędą kolejne armie Saurona i muszą się do tego przygotować. Wiele osób straciło życie, brakuje również sojuszników. Gandalf postanawia zaatakować Czarną Bramę, aby odwrócić uwagę Saurona i umożliwić Frodo zniszczenie pierścienia. Wszyscy wyruszają do Bramy, aby tam zmierzyć się z siłami Saurona. Przybywa posłaniec z Mordoru, który twierdzi, że Frodo został pojmany. Jako dowód przedstawia rzeczy hobbita: elficki płaszcz, sztylet, zbroję z mithrilu. Posłaniec domaga się złożenia broni w zamian za uwolnienie Bagginsa. Gandalf podejrzewa, że posłaniec kłamie, dlatego też nie

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Recenzja książki

Trzecia i zarazem ostatnia część jednej z najsłynniejszych, a moim skromnym czytelniczym okiem najlepszej trylogii w historii szeroko pojętej książki. Ostatnia część przygód Frodo i spółki, którzy ciągle walczą z złowrogimi przeciwnościami, które chcą zabrać pierścień, który planują zniszczyć.

Frodo i Sam odbywają dalej bardzo trudną i często niemal syzyfową wędrówkę aby zniszczyć owy pierścień, każda z serii mimo że inna moim zdaniem okazuje spójnie jak dużym wyrzeczeniem co za tym idzie także wielkim aktem przyjaźni była wyprawa właśnie Frodo i Sama, taka niemal książkowa definicja przyjaźni która jest w stanie przetrwać nawet największe trudności a z czasem przynosi owoce.

Mamy też takiego Aragona, czyli ciemną stronę mocy, postać która nie bacząc na inności chce wypełnić swoje zobowiązanie, po trupach do celu chce wykończyć Frodo i odzyskać drogocenny dla niego klejnot, jest też postaci Gandalfa Szarego vel Białego, taki człowiek instytucja, który po swojej przemianie w Białego stał się osobą dużo bardziej mądrą, która skupia się na mentalności na tym, żeby pokonać swoich oponentów doświadczeniem, kierować swoich sprzymierzeńców mądrością słowa. W życiu też mamy takich swoich Gandalfów, można by było tak określić chociażby rodziców, którzy za młodu najpierw stosują bardziej doniosłe metody prowadzenia nas przez życie, z czasem kiedy nabieramy już życiowego doświadczenia i mamy pewne wnioski dotyczące naszego życia, ci nasi rodziciele stają się takimi właśnie Gandalfami Białymi, którzy pokierują nas dobrym słowem, którzy wyznaczą nam drogowskaz poprzez swoje rady, ale dają też nam się sparzyć, tak żebyśmy mogli na swoim błędzie zrozumieć o co w tym wszystkich chodziło.

Mimo, że mówimy o ostatniej części przygód, to osobiście odnoszę wrażenie, że była to część najbardziej rozbudowana fabularnie, najbardziej nasycona krajobrazami i szczegółami, porównaniu tutaj w tym momencie książkę względem filmu. Oglądając tak naprawdę całą trylogię ale szczególnie tą ostatnią część, i porównując to z tym co czytałem w książce, miewałem takie odczucie, że ekranizacja robi mnie zwyczajnie w konia. Oczywiście rozumiem fakt, że przykładowo budżety na takie filmy nie są z gumy, czas też nie jest zbytnio elastyczny, ale jeżeli czytasz książkę i czytasz o tym, jak te polany, Mordor i inne cudawianki są naładowane górami, jakimiś mrocznymi elementami które dosłownie rozrywają ci mózgownicę, a potem włączając film widzisz tylko stroboskop na ekranie to jednak masz delikatnie mówiąc ogromny niedosyt i

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Plan wydarzeń

1. Dotarcie Gandalfa i Pippina do stolicy Gondoru – Minas Tirith.
2. Rozmowa z namiestnikiem Denethorem.
3. Poinformowanie namiestnika o śmierci syna Boromira.
4. Przygotowanie do walki o Gondor.
5. Odmówienie Merry’emy udziału w bitwie.
6. Aragorn wyrusza do Ścieżki Umarłych.
7. Przekonuje umarłych wojowników, aby przyłączyli się do bitwy za Śródziemie.
8. Wyruszenie wojsk Rohanu do Minas Tirith.
9. Wyruszenie Marry’ego wraz z tajemniczym rycerzem do Gondoru.
10. Przełamanie bram stolicy przez armie Mordoru dowodzone przez czarnoksiężnika z Angmaru.
11. Przybycie kawalerii Rohanu i Czarnej Floty z Umbaru.
12. Nadejście armii umarłych na czele z Aragornem.
13. Zabicie czarnoksiężnika z Angmaru przez Eowinę i Merry’ego.
14. Ranni hobbit i księżniczka.
15. Chęć Denethora spalenia siebie i syna Faramira żywcem.
16. Interwencja Gandalfa i Pippina.
17. Niezaakceptowanie przez namiestnika Gondoru przyszłego króla – Aragorna.
18. Spalenie się Denethora.
19. Przeniesienie Faramira do Domu Uzdrowicieli.
20. Wyleczenie brata Boromira przez Aragorna.
21. Uleczenie Marry’ego i Eowinę.
22. Wyruszenie do Czarnej Bramy Mordoru.
23. Przybycie posłańc

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Streszczenie krótkie

W ramach przypomnienia: poprzedni tom skończył się wyruszeniem Gandalfa i Pippina do Gondoru. Frodo nieprzytomny został porwany przez orków. Sam śledził nieprzyjaciół aż do Wieży Cirith Ungol. Po chwili zemdlał.

Wracając do zawartości trzeciego tomu, Gandalf dociera z Pippinem do stolicy Gondoru – miasta Minas Tirith. Zastają tam namiestnika Denethora. Informują go o śmierci jego syna, Boromira. Mężczyzna rozpacza. Ponadto Gandalf powiadamia namiestnika o zwycięskiej walce króla Theodena. Wszyscy przygotowują się do bitwy o Gondor. Przybywa około 200 tysięcy sługusów Saurona, aby zdobyć Minas Tirith. W Rohanie Theoden przygotowuje swoje wojska, aby pomóc odeprzeć atak Władcy Ciemności na Gondor. Król nie zgadza się na uczestnictwo Merry’ego w bitwie. Theoden wyrusza ukrytą ścieżką prosto do Gondoru. Merry jednak w towarzystwie tajemniczego rycerza, którym w rzeczywistości jest księżniczka Eowina w męskim przebraniu, wyrusza za królem Theodenem w kierunku Minas Tirith. Aragorn decyduje się na podróż na Ścieżkę Umarłych, aby pozyskać nowych sojuszników. Sprowadza stamtąd armię umarłych wojowników, którzy zaznają spokoju dopiero po kolejnej wygranej bitwie.
Do Gondoru przybyły armie Saurona pod dowództwem czarnoksiężnika z Angmaru. Nieprzyjaciele przełamują bramy Minas Tirith. Przybywają jednak również: kawaleria Rohanu, armia nieumarłych z Aragornem na czele oraz Czarna Flota z Umbaru z królewskim godłem. Czarnoksiężnik z Angmaru zostaje zabity przez Eowinę w męskim przebraniu i Merry’ego. Oboje jednak odnoszą rany z tej potyczki. Denethor popada w szał. Zbyt często korzystał z Kamienia Widzenia i został zmanipulowany przez Saurona. Namiestnik próbuje spalić żywcem zarówno siebie jak i swojego rannego syna Faramira. Interweniują jednak Gandalf i Pippin. Denethor nie zgadza się na koronację Aragorna i podpala się. Faramir zostaje przeniesiony do Domów Uzdrowicieli, gdzie

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Geneza utworu i gatunek

Warto najpierw przybliżyć, czym jest seria „Władca Pierścieni”. Jest to trylogia, na która składają się książki pt.: „Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia” , „Władca Pierścieni: Dwie Wieże” i właśnie „Władca Pierścieni: Powrót Króla”, o którym tutaj będę pisać. Wszystkie tomy zostały napisane przez jednego autora – Johna Ronalda Reuela Tolkiena. Pisarz zajmował się głównie fantastyką. Warto wspomnieć, że Hobbit – poprzednie dzieło Tolkiena, które stało się niezwykle popularne – powstało w dosyć zadziwiający sposób. Tolkien pisał listy od Świętego Mikołaja do swoich dzieci, umieszczając w nich rysuneczki goblinów i gnomów. Kiedy nauczał w szkole, sprawdzał liczne prace domowe i egzaminy. Pewnego dnia podczas przeglądania egzaminu jednego z uczniów znalazł pustą kartkę i dopisał napis: In a hole in the ground there lived

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Opracowanie

„Władca Pierścieni. Powrót Króla” jest trzecim i ostatnim tomem trylogii pt. „Władca Pierścieni”. Został napisany przez J. R. R. Tolkiena. Składa się z księgi V „Wojna o Pierścień” i księgi VI „Powrót Króla”. Po raz pierwszy wydano go w Wielkiej Brytanii w 1955 roku. Początkowo miał wchodzić w skład jednej książki składającej się z trzech tomów – taki był przynajmniej wczesny zamysł Tolkiena. Wydawcy pomysł ten się nie spodobał i nakazał podzielić utwór na części, w wyniku, czego dzisiaj czytamy „Władcę Pierścieni” jako trylogię składającą się z: „Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia”, „Władca Pierścieni. Dwie Wieże” i „Władca Pierścieni. Powrót Króla”. Trylogia „Władca Pierścieni” miała stanowić pewną kontynuację „Hobbita, czyli tam i z powrotem”, na którego pomysł Tolkien wpadł w niezwykłych okolicznościach. A mianowicie, pisarz podczas sprawdzania egzaminu dostrzegł pustą kartkę ucznia i napisał na niej „In a hole in the ground there lived a hobbit” (w wolnym tłumaczeniu: W jamie w ziemi mieszkał sobie pewien hobbit). W ten sposób powstała rasa hobbitów i zaczątek jego pierwszego utworu, dziejącego się w Śródziemiu. Następnie stworzył kontynuację z udziałem Frodo Bagginsa.
„Władca Pierścieni. Powrót Króla” jest powieścią fantasy. Fabuła odgrywa się w fikcyjnym świecie, wymyślonym przez Tolkiena o nazwie Śródziemie. Tom ten rozpoczyna się zaraz po zakończeniu się tomu drugiego. Odwiedzane lokalizacje to np.: Minas Tirith w Gondorze, Ścieżka Umarłych, Góra Przeznaczenia, Mordor, Wieża Cirith Ungol, Szczelina Zagłady, Shire, Szara Przystań, Czarna Brama, pola Pelennoru.
W księdze piątej czytamy o dotarciu Gandalfa i Pippina do Gondoru. Na miejscu rozmawiają z tutejszym namiestnikiem Denethorem. Dochodzi do najazdu sługusów Saurona na Minas Tirith – stolicę Gondoru. Orkowie napierają na bramy miasta. Orków jest prawie 200 tysięcy. W Rohanie trwają przygotowania do bitwy. Król Theoden nie zezwala Merry’emu na uczestnictwo w potyczce. Król odjeżdża z wojskiem tajemniczymi ścieżkami. Hobbit w towarzystwie księżniczki Eowiny, przebranej w męskie odzienie wyrusza do Gondoru. Aragorn udaje się na Ścieżkę Umarłych, skąd sprowadza zmarłych wojowników. Wracamy ponownie do oblężenia Minas Tirith. Orkowie są już u bram stolicy. Armia Saurona dowodzi Czarnoksiężnik z Angmanu. Przybywa Aragorn z armią Umarłych z Dunharrow i Czarna Flota z Umbaru. Wojska Rohanu, Gondoru i Dinharrow zwyciężają. Orkowie zostają pokonani. Namiestnik Denethor wpada w szał, próbuje spalić żywcem i siebie i syna Faramira, brata Boromira. Odwodzi go od tego Gandalf oraz Pippin. Ostatecznie mężczyzna podpala samego siebie. Faramir zostaje przeniesiony do Domów Uzdrowicieli. W trakcie bitwy Merry i Eowina pokonali Czarnoksiężnika z Angmanu, w wyniku, czego również odnieśli rany. Całą trójkę uzdrawia Aragorn. Gandalf proponuje udanie się do Czarnej Bramy, aby odwrócić uwagę Saurona od Froda i pozwolić Hobbitowi zniszczyć pierścień. Tutaj zaczynamy księgę VI. Frodo zostaje uwolni

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Bohaterowie

Frodo Baggins – hobbit, który mieszkał w Shire. Otrzymał od swojego krewnego Bilba Pierścień, który niegdyś należał do Saurona. Został uratowany z wieży Cirith Ungol przez swojego przyjaciela Sama. Frodo nie potrafił pozbyć się pierścienia i wrzucić go do ognia, z którego powstał. Gollum odgryzł mu, więc palce i przypadkowo spadł do Przepaści Zagłady, niszcząc magiczny przedmiot. W Shire pomógł wzniecić bunt hobbitów przeciwko Sharkey’owi. Wiele lat później odszedł razem z Gandalfem, Biblio i wieloma elfami na Najdalszy Zachód.
Sam Gamgee – ogrodnik w Shire, hobbit, przyjaciel Frodo. Wniósł młodego Bagginsa na szczyt Góry Przeznaczenia, aby tam jego przyjaciel mógł zniszczyć pierścień. Pomógł wszcząć bunt mieszkańców po powrocie do Shire.
Gandalf Biały – niezwykle utalentowany i mądry czarodziej, który powstał po śmierci Gandalfa Szarego, który walczył z potworem Balrogiem w kopalni Morii, lecz spadł w przepaść. Ostatecznie w towarzystwie Frodo i Bilba odszedł na zawsze na Najdalszy Zachód.
Aragorn – potomek Isildura. Nazywany często Obieżyświatem. Dowodził armią w walce z Sauronem. Po pokonaniu Władcy Ciemności został koronowany na króla Gondoru. Poślubił ukochaną Arwenę.
Arwena – córka Elronda, ukochana Aragorna. Poślibiła go po pokonaniu Saurona. Dla Aragorna wyrzekła się swojej nieśmiertelności.
Legolas – elf, doskonale posługujący się łukiem. Jest najlepszym przyjacielem małomównego Gimliego. Jest gibki, szybki i zwinny.
Gimli – małomówny krasnolud, który w bitwach posługuje się toporem. Jest najlepszym przyjacielem Legolasa. Często się z nim przekomarza.
Merry – pełne imię Merry’ego to Meriodok Brandybuck. Jego kuzynem jest Pippin. Wraz z Eowina przebraną w męski strój wyr

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Charakterystyka bohaterów

Frodo Baggins – Był niskim hobbitem o niebieskich oczach i brązowych włosach, które były nieco jaśniejsze od innych hobbitów. Urodził się 2968 TE (trzeciej Ery). Odszedł z Gandalfem i Bilbo do Amanu w 3021 TE. Był sympatyczny, miał wielu przyjaciół: Gandalfa, Merry’ego, Pippina, Sama. Wyruszył na niebezpieczną podróż, aby pokonać Saurona. Stał się Powiernikiem Pierścienia. Kontynuował wędrówkę z Samem, po tym jak rozdzielił się od reszty Drużyny Pierścienia. Był bardzo naiwny i ufny, sądził, ze Gollum znowu stał się dobra osobą. Był członkiem Drużyny Pierścienia, jako Powiernik Pierścienia.
Gandalf Biały – powstał z Gandalfa Szarego, po jego śmierci w kopalni Morii. Miał długie białe włosy i brodę aż za pas, ubrany był w białe szaty. Był staruszkiem o potężnej sile. Był mądry i uzdolniony magicznie. Odszedł z Frodo i Bilbo w 3021 TE (Trzecia Era) do Amanu, aby zaznać spokoju. Był członkiem Drużyny Pierścienia.
Aragorn – Był potomkiem Isildura. Miał szare oczy i czarne włosy. Aragorn został koronowany na króla Gondoru. Poślubił swoja ukochana Arwenę. Nazywany był Obieżyświatem, ponieważ samotnie w ubogim odzieniu wędrował przez świat. Był silnym wojownikiem, wierzył w sprawiedliwość. Był miłosierny i łaskawy. Był członkiem Drużyny Pierścienia.
Legolas – syn władcy Mrocznej Puszczy, książę Leśnego Królestwa. Legolas był szczupłym elfem o długich, blind włosach i szarych oczach. Doskonale posługiwał się łukiem. Bystry wzrok i dobry słuch tylko doskonaliły jego umiejętności. Czuł silną więź z naturą. Był oddanym przyjacielem i towarzyszem broni. Przyjaźnił się z krasnoludem Gimlim. Był członkiem Drużyny Pierścienia.
Gimli – małomówny krasnolud, pochodzący z królewskiego

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Czas i miejsce akcji

Czas i miejsce akcji trzeciego, ostatniego tomu trylogii „Władcy Pierścieni” Tolkiena – „Władca Pierścieni. Powrót Króla”

Czas akcji „Władca Pierścieni. Powrót Króla”:
Akcja „Władcy Pierścieni. Powrót Króla” rozpoczyna się dotarciem Gandalfa i Pippina do Gondoru oraz odzyskaniem przytomności przez Sama, który udaje się do Wieży Cirith Ungo, aby uratować porwanego przez orki Frodo Bagginsa. Kończy się wrzuceniem Jedynego Pierścienia do Szczeliny Zagłady (a dokładniej przypadkowym wpadnięciem Golluma, który odgryzł palec Frodo i z pierścieniem spadł w przepaść) oraz udaniem się Gandalfa, Frodo i Bilba wraz z wieloma elfami w stronę Najdalszego Zachodu aż do Amanu. Odbyło się to w 3021 TE (czyli Trzeciej Erze – jest to sposób określania czasu w Śródziemiu. Trzecia Era trwa od 1 TE do 3021 TE. W Uniwersum Tolkiena wydarzenia zawarte na kartach jego innych książek odbywały się również w Drugiej i Pierwszej Erze. „Władca Pierścieni. Powrót Króla” odgrywał się tylko i wyłącznie w Trzeciej Erze).

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Streszczenie szczegółowe

Dla przypomnienia: Poprzedni tom „Władca Pierścieni. Dwie Wieże” zakończył się pokonaniem orków przez entów oraz rozmową Gandalfa z Sarumanem, wykluczeniem go z Białej Rady i bractwa czarodziejów, po czym Gandalf wraz z Pippinem wyruszył do Gondoru na grzbiecie białego rumaka Cienistogrzywego. Księga IV zakończyła się zaatakowaniem Frodo przez wielkiego pająka Szelobę, pokonaniem bestii przez Sama oraz porwaniem Bagginsa przez orków do wieży Cirith Ungol, pod której bramami zemdlał ze zmęczenia Sam.

„Władca Pierścieni. Powrót Króla”
Księga V
Gandalf i Pippin docierają do Gondoru na Cienistogrzywym, lecz z trwogą dostrzegają czerwone płomienie na Amon Din, na Eilenach, rozbłyski na Nardol, Erelas, Min-Rimmon, Kalenhad, Halifirien na granicy Rohanu. Gandalf obwieszcza z przerażeniem, że wojna się zaczęła. Czarodziej i Pippin przedstawili się żołnierzowi w grubym płaszczu. Zostali przepuszczeni i udali się w końcową podróż, aż dotarli pod Wielkie Wrota Gondoru. Obaj udają się do namiestnika kraju. Gandalf mówi Pippinowi, aby nie mówił nic o Aragornie, ponieważ namiestnik Denethor wolałby teraz nie usłyszeć o śmierci swojego spadkobiercy i możliwości przybycia innego wojownika, który ma prawo zażądać tronu. Hobbit obiecał nie poruszać tematu obieżyświata. Podróżnicy udali się na spotkanie do namiestnika, którego Gandalf przywitał władcę. Denethor zaczął mówić o Boromirze, ponieważ jego żołnierze przynieśli mu jego róg rozbity na dwie części. Pippin przyznaje, że syn Denethora zmarł 13 dni temu. Namiestnik nakazał Hobbitowi opowiedzieć o śmierci jego spadkobiercy, wiec Pippin tak zrobił. Namiestnik wzbudza wielki szacunek i podziw w Pippinie. Postanawia zaoferować Gondorczykowi swoje usługi. Pippin wymawia słowa przysięgi, obiecując wierność Gondorowi, a Denethor pasujego na rycerza Gondoru. Hobbit otrzymuje miecz. Gandalf wspomina o wygranej bitwie Theodena w dolinie Helmowego Jaru oraz ze smutkiem przypomina, że teraz siły Saurona zaatakują Gondor. Wspomina jednak, że wojska Rohanu przybędą na pomoc. Wspomina również o pokonaniu orków Sarumana, złamaniu różdżki zdradzieckiego czarodzieja, wygania go z Białej Rady i bractwa czarodziejów oraz podbiciem Isengardu i wieży Orthanku. Gandalf wysłał Pippina, aby wyruszył i sprawdził czy koń Cienistogrzywy jest dobrze zaopatrzony. Hobbit potwierdził to. Spotyka w stajni Beregonda, który komplementuje wielkiego rumaka. Pippin wraz z nowo poznanym kompanem udał się najeść i odpocząć. W nocy hobbita zbudziła łuna światła, która w padała przez szparę w kotarze. Pippin dostrzegł Gandlfa, który obwieścił mu, że Faramir, syn Denethora powrócił do Gondoru. Hobbit po chili wrócił do snu.
W tym samym czasie, Gandalf w nocy odjechał wraz z Pippinem na grzbiecie Cienistogrzywego do Gondoru. W Rohanie pozostał tylko Gimli, Aaragorn i Legolas. Obieżyświat powiadamia swoich przyjaciół, ze król Theoden dostrzegł jakiś cień, mknący po niebie, wiec wraca pod osłoną nocy do górskich twierdz. W stolicy, Edorasie, do której dotrze po czterech dniach dokona przeglądu wojska. Następnie wszyscy żołnierze wyruszą do Gondoru na ratunek. Aragorn postanowił pozostawić Merry’ego królowi. Hobbit jednak bardzo chciał wyruszyć z przyjaciółmi na bitwę. Wkrótce wszyscy wraz z niedobitkami z bitwy w dolinie Helmowego Jaru na 24 koniach pomknęli do stolicy Rohanu. Wtem Theoden zostaje powiadomiony o jeźdźcach, którzy go ścigają. Jednym z nieznajomych przybyszów okazał się być Helbarad Dunadan, Strażnik Północy. Pragnie ze swoimi pobratymcami wziąć udział w Wojnie o Pierścień, na co otrzymuje pozwolenie. W zamku Merry zaoferował władcy swoje usługi. Theoden pasował go na rycerza Rohanu i podarował mu swój miecz. Przybywa Aragorn, który obwieszcza swój plan udania się Ścieżkę Umarłych, aby pozyskać nowych sprzymierzeńców i kompanów w wojnie. Theoden jest zszokowany. Obieżyświat, Legolas i Gimli żegnają się z Merrym i Theodenem. Trójka przyjaciół wyruszyła na Ścieżkę Umarłych. Eowina poprosiła Obieżyświata, aby pozwolił jej dołączyć do wyprawy, jednak Aragorn się na to nie zgodził. Księżniczka nieco posmutniała. Obieżyświat, Gimli i Legolas opuścili Edoras i skierowali się na Ścieżkę Umarłych.
Król Rohanu udał się do Warowni Dunharrow, aby sprawdzić swoje wojska. Władca zostaje powiadomiony od Eowiny o wyruszeniu Obieżyświata na Ścieżkę Umarłych. Przybywa konny posłaniec z Gondoru, który przyniósł znak wojenny – czerwoną strzałę, ponieważ jego kraj potrzebuje pomocy i sprzymierzeńców. Theoden obiecuje wyruszyć do Gondoru za kilka dni. Merry zostaje obudzony przez jednego z żołnierzy Rohanu, który obwieszcza, że hobbit został wezwany do króla. Okazuje się, że nadeszła ciemność z Mordoru i trzeba wyruszyć na wojnę. Król decyduje się nie zabierać na bitwę Merry’ego. Hobbit jest rozżalony. Eowina przebiera się w męski strój i jako Dernhelm oferuje Merry’emu podróż z nią. Księżniczka chce udawać rycerza i wziąć udział w wojnie. Merry bez zastanowienia przystaje na propozycję nowo poznanego wojownika.
Pippin obudził Gandalfa. Zjedli razem skromny posiłek. Hobbit udał się do Denethora, który chciał sprawdzić, do czego nadaje się Pippin, aby wydać mu rozkazy. Stał się Strażnikiem Wieży. Przybył do miasta Faramir, syn namiestnika Denethora. Miał bladą twarz. Stał dumny przy wojownikach, był niezwykle podobny do brata Boromira. Pippin przywitał się z Faramirem. Brata Boromira napojono i najedzono. Przy posiłku Faramir opowiadał o tym, jak spotkał innego hobbita Frodo. Gandalf był zdziwiony, ale również szczęścili. Była nadzieja na pokonanie Saurona. Dochodzi do małej sprzeczki pomiędzy Denethorem a Faramirem, po której Gandalf wyznaje, że nie ufa namiestnikowi. Faramir żegna się z przyjaciółmi i wyrusza do Osgiliath, aby wspomóc swoich żołnierzy. Przed odejściem brat Boromira wyznaje, że z Frodo widziała podróżującą jeszcze jedna osobę, bardzo zgarbioną. Pippin domyśla się, że był to Gollum, ale nie wie, czemu Baggins pozwoliłby Smeagolowi dołączyć do siebie. Faramir żegna się i wyjeżdża. Po jakimś czasie ze swojej podroży, w którą się udał, powrócił Gandalf wraz z wozami z niedobitkami z walki w Strażnicach na Grobli. Wojska Denethora przygotowują się na nadejście sil Saurona. Wszyscy mają nadzieję na szybkie przybycie jeźdźców z Rohanu. Do miasta przybył na koniu książę Dol Amrothu, obejmujący w siodle rannego Faramira. Wszyscy byli zasmuceni stanem syna namiestnika. Denethor płakał nad ciężko rannym synem. Namiestnik pogrążył się w rozpaczy i odmówił poprowadzenia żołnierzy. Gandalf przejął jego funkcję i sam dowodził armią. Pippin odbył, krótką rozmowę z Denethorem i dostrzegł szaleństwo i wielką rozpacz na jego twarzy. Postanowił szybko znaleźć Gandalfa dopóki ie jest za późno. Brama Gondoru pękła. Gandalf stanął oko w oko z Wodzem Nazguli – Czarnym Jeźdźcem. Nakazał upiorowi wracać do jego otchłani. Czarodziej rozpoczął walkę z najeźdźcą. Wtem zagrzmiały rogi. Przybyli jeźdźcy Rohanu.
W tym samym czasie, Merry już czwarty dzień podróżował z niejakim Dernhelmem, którym w rzeczywistości była księżniczka Eowina. Dołączyła do bitwy pod Minas Tirith niedługo po wojskach Rohanu, ponieważ król nie mógł wiedzieć, że przybył pomimo jego zakazu. Wtem na pole bitwy przyleciał skrzydlaty stwór. Ugodził on dziobem Eowinę. Nie cofnęła się przecięła szyję potwora. Nagle pojawił się Czarny Jeździec, górujący nad księżniczką. Uderzył Eowinę swoją buławą. Dziewczyna padła na ziemię. Stwór podszedł i uniósł buławę po raz drugi. Jeździec chybił, ponieważ zaszedł go od tyłu Merry i przeciął jego ścięgno pod kolanem. Eowina podniosł

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Najważniejsze informacje

„Władca Pierścieni. Powrót Króla” – trzeci tom trylogii
Autor: J. R. R. Tolkien
Rok wydania: 1955
Inne części: „Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia” – tom pierwszy, „Władca Pierścieni. Dwie Wieże” – tom drugi.
Narracja: trzecioosobowa, wszechwiedząca.
Gatunek: powieść (fantasy)
Rodzaj literacki: epika

Początkowo tom trzeci razem z innymi miał stanowić jedną książkę – taki był zamiar Tolkiena. Wydawca jednak nakazał podzielić utwór na trzy tomy. Współcześnie czytamy „Władcę Pierścieni” jako trylogię składającą się z: „Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia”, „Władca Pierścieni. Dwie Wieże” i „Władca Pierścieni. Powrót Króla”.
Książka opisuje losy Frodo Bagginsa, który razem z Samem próbuje uwolnić Śródziemie przed złym Sauronem. Gandalf z Pippinem dociera do Gondoru, gdzie spotyka namiestnika Denethora. Pippin zostaje rycerzem. Podobnie jak Merry, lecz on jednak oferuje swoje usługi królowi Theodenowi, a nie Denethorowi. Aragorn sprowadza umarłych wojowników z Ścieżki Umarłych, oferując im wieczny odpoczynek, jeśli pomogą mu w bitwie. Dochodzi do starcia pod stolicą Gondoru – Minas Tirith. Przybywają jeźdźcy Rohanu oraz Gandalf. Merry i księżniczka Rohanu Eowina pokonują Czarnoksiężnika, który dowodził siłami Mordoru. Słudzy Saurona zostają odepchnięci. Theoden umiera w walce, Denethor spala się, ponieważ nie chce, aby Aragorn został królem Gondoru. Następnie wszyscy udają się do Czarnej Bramy, gdzie chcą odwróci u

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Problematyka

Problematyka poruszona w utworze „Powrót króla” autorstw j. R. R. Tolkiena.
„Powrót króla” jest ostatnim tomem napisanej przez J.R.R. Tolkiena powieści „Władca Pierścieni”. Został wydany 20 października 1955 roku w Wielkiej Brytanii, zawiera w sobie wydarzenia piątej i szóstej księgi, oraz sześć dodatków z informacjami o Śródziemiu. Utwór, którego pozostałe tomy to „Drużyna Pierścienia” i „Dwie wieże”, należy do gatunku fantasy.
Tom „Powrót króla” opisuje głównie, na co wskazuję tytuł, drogę Aragorna na królewski tron Gondoru i skupia się na ukazaniu końca Trzeciej Ery. Końca takiego, jakiego wymaga się od wizji literackich dotyczących wojny, czyli pełnego patosu, poświęceń, bohaterskich czynów, zjednoczenia sił przeciw strasznemu wrogowi, o byciu ponad podziałami. I mimo, że „Władca Pierścieni” opisuje wymyślony przez Tolkiena świat, gdzie wszystko począwszy od miejsc, przez języki, po rasy jest wymysłem jego wyobraźni, to pełen jest nawiązań do ówczesnego świata. Tego, którego rozszarpywali pomiędzy siebie faszyści, komuniści czy naziści. Tego, który o mało się nie rozsypał w pył wskutek toczonych wojen, a szczególnie II Wojny Światowej, (podczas niej walczył syn Tolkiena, Christopher). Te wszystkie totalitaryzmy łączą się w postać Saurona i jego popleczników. W początkowych tomach powieści knują po cichu, skradają się, uderzają w najsłabszych, albo niszcząc ich słowem, albo mieczem, nie mogąc im pozwolić na zjednoczenie. Próbują ich złamać, zanim przystąpią do walki. A w „Powrocie króla” uderzają najmocniej, już się nie kryją, wierzą, że wygrają, w przeciwnikach nie widzą bohaterów, widzą prosty tłum, hołotę, którą łatwo omamić, która jest słaba i skłócona, zbyt pyszna by postawić wyższy cel nad swoim ego. I tu się okazuje, że popełnili ogromny błąd, że Sauron swoim potężnym okiem nie dostrzegł najważniejszego. Nie zauważył tych najmniejszych, tych co nie potrzebują żyć na świeczniku, tych co ukrywają się w cieniu, by móc pomagać, tych co wskoczą w ogień by uratować innych. W czasie wojen, które sponiewierały nasz świat na przestrzeni wieków, to właśnie jednostki wygrywały wojny, swoimi czynami, swoim poświęceniem, swoim zjednoczeniem. Bo armia, to grupa ludzi, gdzie każdy jest ważny i każdy coś wnosi do walki. Dobre słowo, wiarę, siłę fizyczna no i to co najważniejsze czyli swoje życie. Tak więc wojny w „Powrocie króla” wygrali ludzie, krasnoludowie, elfowie, hobbici, czarodzieje. Wszyscy, którzy walczyli w imię dobra. Wszyscy razem i każdy z osobna. Frodo Baggins podczas drogi do Mordoru ukazanej w „Powrocie króla” raz przegrywał, raz wygrywał z pierścieniem, który był odzwierciedleniem słabości tego kto go nosił. Ostatecznie dotarł na miejsce przeznaczenia i można uznać, że wygrał te walkę. Choć według mnie nie udałoby mu się to gdyby nie Samwise Gamgee, który zawsze go wspierał, który był silniejszy na duchu, który w niego wierzył i był jednym z takich cichych bohaterów wojennych, który poprzez z pozoru niewielkie czyny wygrywa bi

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Rozprawka

Rozprawka na temat prawdziwej przyjaźni w trylogii: ,,Władcy Pierścienia: Powrót Króla”.
Przyjaciel. Każdy z nas pragnie mieć przyjaciela, bratnią duszę. Większość osób posiada przyjaciela, ale czy oby na pewno, rzekoma osoba, nim jest? Czy nie jesteśmy zaślepieni radością z posiadania przyjaciela? Każdy człowiek posiada osobę, której ufa. Nie raz ufamy osobie nie odpowiedniej. Zastanówmy się dwa razy zanim komuś zaufamy. Ludzie są ślepi, zapatrzeni w siebie lub w innych. Nie raz nie widzimy wad drugiej osoby, a same jej pozytywy. Niektórzy są życzliwi, starają się pomóc, choć sami mogą źle na tym wyjść. Jako tezę obejmę sformułowanie: ,, Osoba, której ufamy i uważamy za przyjaciela nie zawsze nim jest”. Aby potwierdzić moją tezę, podam kilka argumentów.
Jako pierwszy przykład, obejmijmy relację jaka zaszła między Gollum’em a Frodo. Gollum z początku śledził drużynę pierścienia, aby wykraść jego ”skarb”. W późniejszym czasie Gollum został nakryty na śledzeniu. Frodo pod wpływem pierścienia oraz wzbudzonej w nim litość, względem stwora, zmusił go do złożenia przysięgi wierności, która nie była dosłowna i miała wiele znaczeń. Stwór zaślepiony władzą jaką daje pierścień, zaczął planować zdradę. Aby zbliżyć się do Frodo’a i zdobyć jego zaufanie, spowodował odłączenie się z grupy Sam’a. Frodo zaufał Gollum’owi co mogło go zgubić. Prowadzeni przez stwora doszli do Mordoru. Frodo uległ władzy jaką dawał pierścień i posiadł go na własność. Gollum widząc to stoczył walkę z Hobbitem i odgryzł mu palec, na którym widniała obręcz. Stwór wraz z pierścieniem, wpadł do ognia Góry Przeznaczenia, powodując tym samym zniszczenie Sauron’a. Jednym słowem Frodo zaufał złej osobie, co mogło nieść za sobą tragiczne skutki. Gdyby pierścień trafił do władcy, cały świat opanowałby mrok i zło. Gollum, w perfidny sposób pokazał na czym od początku mu zależało. Frodo popełnił wielki błąd ufając mu. Za jedną pomyłkę mógł przepłacić życiem. To właśnie przez zawiść Golluma, hobbit mógł stracić prawdziwego p

W tej chwili widzisz 50% opracowania

Charakterystyka

Władca Pierścieni – Powrót Króla – J.R.R. Tolkien – Charakterystyka
Informacje o książce
Książka pt. „Władca Pierścieni: Powrót Króla” (oryginalny tytuł po angielsku to: „The Lord of the Rings: The Return of the King”) została napisana przez J.R.R. Tolkiena (Johna Ronalda Reuela Tolkiena). Jest to powieść fantastyczna należąca do tomu „Władca Pierścieni” napisanego przez tego samego autora. Jest to jednocześnie trzecia część, a zarazem ostatnia, kończąca sagę dotyczącą przygód hobbitów i walki ze złem. Książka składa się z dwóch mniejszych ksiąg: „Księga V: Wojna o Pierścień” i „Księga VI: Powrót króla”.
Pierwsze wydanie książki na świecie miało miejsce 20 października 1955 roku w Wielkiej Brytanii, w oryginalnym języku angielskim, przez wydawnictwo, które wydało wszystkie tomy Władcy Pierścieni – Allen & Unwin. W Polsce natomiast powieść ta ukazała się osiem lat później – w 1963 roku, w przełożeniu Marii Skibniewskiej.
Poprzednie części to: „Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia” (29 lipca 1954 r., w Polsce 1961 r.) i „Władca Pierścieni: Dwie wieże” (11 listopada 1954 r., w Polsce 1962 r.). Każda z nich składa się z dwóch ksiąg.
Krótkie streszczenie
Księga V: Wojna o Pierścień
Gandalf wraz z małym hobbitem Peregrinem Tukiem wyruszają do Minas Tirith. Jest to stolica Gondoru, gdy do niej docierają, oznajmiają tamtejszemu namiestnikowi – Denethorowi, że Sauron planuje atak na jego miasto. Tam Gandalf zostawia Pippina, by służył Denethorowi w zamian za poświęcenie Boromira. Gdy siły Mordoru docierają do miasta, Denethor popada w obłęd. Wtedy do miasta z trudnej misji wraca Faramir – dzielny wojownik, który był młodszym bratem Boromira. Niedługo później orkowie atakują ruiny Osgiliath, co skutkuje śmiertelnymi obrażeniami Faramira. Widząc, co się dzieje w mieście, Denethor postanawia spalić siebie i syna na stosie, nim orkowie przybędą po nich. Cały czas trwa oblężenie, które prowadzą blisko dwustutysięczni orkowie.
W tym samym czasie dwaj przywódcy Rohanu zbierają wojska po Bitwie o Rogaty Gród, która skończyła się dla nich zwycięstwem. Także Aragorn nie próżnuje. Po tym, jak dowiedział się o zaginionej armii Umarłych z Dunharrow, wraz z kompanią Strażników z Arnoru oraz swoimi przyjaciółmi, a zarazem wspaniałymi kompanami: Legolasem i Gimlim rozpoczynają jej poszukiwania. Po ich odnalezieniu udaje im się przekonać Armię Umarłych, by wraz z nimi stanęli do walki przeciwko najeźdźcom z Gondoru. W tym czasie zwołani zostają jeźdźcy króla Théodena z Rohanu, by pomóc Gondorowi.
Po długim oblężeniu, siłom wroga udaje się przełamać opór Minas Tirith, jednak w ostatniej chwili nadjeżdża uzbrojona kawaleria Rohanu. Kolejną siłą wspomagającą jest Czarna Flota z Umbaru oraz Gondorczycy, którzy byli więzieni na statkach. Denethor szykuje się do spalenia na stosie, jednak w ostatniej chwili przybywają na miejsce Gandalf i Pippin, którzy zapobiegają głupiemu pomysłowi króla. Udaje im się uratować młodego Faramira, natomiast Denethor wyjawia, że użył palantíru. Patrząc na króla, Gandalf dostrzega, że mężczyzna wielokrotnie spoglądał na krzyształ, przez co został całkowicie zmanipulowany przez Saurona i jest pod jego wpływem. Wtedy wykrzykuje, że nie będzie niewolnikiem i nie pozwoli, by Aragorn objął władzę, po czym spala się na stosie. Widząc ciężki stan Faramira, Gandalf przenosi go do Domu Uzdrowicieli. Tam zostaje uleczony przez Aragorna, który oprócz niego leczy także małego Merry’ego i Éowin, którzy odnieśli obrażenia podczas walki z czarnoksiężnikiem. Gandalf wie, że nie mają zbyt dużo czasu, zanim Sauron ponownie zbierze swoje siły, więc nie czekając na to, postanawia jako pierwszy zaatakować i zmierza ku Czarnej Bramie, by jednocześnie odwrócić uwagę przeciwnika od Froda, który jest coraz bliżej Góry Przeznaczenia.
Gdy wojska docierają pod Czarną Bramę, rozpoczynają oblężenie. Wcześniej jednak przychodzi jeden z posłańców, który oznajmia, że mają Froda, i jeżeli się poddadzą, to im go oddadzą. Mądry czarodziej jednak wyczuwa kłamstwo i odrzuca jego propozycję. Wtedy ostatecznie rozpoczyna się bitwa, w której Pippin traci przytomność, a niedługo później nadlatują wielkie orły – sprzymierzeńcy Gandalfa.
Księga VI: Powrót króla
Sam, który jak zawsze troszczy się o Froda, ratuje go przed śmiercią, przybywając w ostatniej chwili do Wieży Cirith Ungol. Tam przebierają się za orków, po czym podążają do Mordoru. Tam znowu zostają złapani przez sługi Saurona, jednak ponownie udaje im się uciec. Jak się niedługo później okazuje, plan Gandalfa działa doskonale. Wszystkie wojska zostały skierowane na centrum walki, natomiast reszta Mordoru pozostaje pusta, co umożliwia Frodowi i Samowi spokojne przejście do Góry Przeznaczenia. Gdy wreszcie strudzeni docierają do upragnionego celu, którym jest Szczelina Zagłady, w ostatniej chwili, przed wrzuceniem do ognia Pierścienia, Frodo pod wpływem chciwości zatrzymuje złotą obrączkę. Wtedy Gollum, który przez cały czas ich śledził, wykorzystuje okazje i rzuca się na Froda, jednocześnie odgryzając mu palec z Pierścieniem. Stwór ciesząc się z odebrania swojego skarbu, tak jest nim zachwycony, że nie zauważa Froda, który spycha go w przepaść razem z Pierścieniem. Wtedy wszystko, co zbudował Sauron, się kończy. Całe Śródziemie zostaje wyzwolone spod jego władzy. Po wrzuceniu złotego Pierścienia do lawy, Góra Przeznaczenia wybucha ogniem. Frodo i Sam nie mając siły uciekać, stoją w miejscu wśród wypływającej z wulkanu lawy. Wtedy zjawiają się orły, które ich ratują.
W tym samym czasie orkowie się poddają i uciekają wszędzie, gdzie tylko się da. Natomiast wygrani zaczynają świętować zwycięstwo, oprócz Gandalfa, który martwi się o małych hobbitów. Sauron zmienia się w demona i próbuje jeszcze coś wskórać, jednak rozpływa się w powietrzu przez podmuch wiatru. Niedługo później wszyscy się spotykają i Drużyna Pierścienia, choć nie w całości, to znowu jest razem. Na Polach Cromallen w Ithilien Frodo i Sam, a także pozostali uczestnicy wyprawy zostają nagrodzeni za swoją wytrwałość i bohaterską postawę. W tym czasie rozpoczyna się świętowanie i wiele ślubów, a także tworzą się nowe władze w królestwach.
Po wszystkich uroczystościa

W tej chwili widzisz 50% opracowania
Cała szkoła w Twojej kieszeni

Sprawdź pozostałe wypracowania:

Język polski:

Geografia:

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Wykryto AdBlocka

Wykryto oprogramowanie od blokowania reklam. Aby korzystać z serwisu, prosimy o wyłączenie go.