Śluby panieńskie – Aleksander Fredro – Recenzja książki

Ostatnio miałam przyjemność zagłębić się w lekturze „Śluby panieńskie”. Mimo iż twórczość Aleksandra Fredry znam i lubię, tak ten utwór sprawił mi niemałą trudność w odbiorze. Dzieło, choć napisane w XIX wieku, cech dramatu romantycznego nie ma, a rzec bym mogła, że nawet z nich kpi. Karykaturalne przedstawienie wartości charakterystycznych dla tamtego okresu definitywnie wyróżnia Fredrę spośród piszących w tamtym czasie autorów. Napisanie tak dobrej komedii, z szybkimi i pełnymi werwy wypowiedziami bohaterów, z przepełnionymi komizmem charakterami postaci w okresie, kiedy akceptowalne były jedynie utwory z motywem nieszczęśliwej miłości i samobójstwa, musiało iść w parze z odwagą i chęcią rozweselenia rodaków. Dzięki Fredrze ten depresyjny można by rzec czas Mickiewicza, Słowackiego, Norwida i Krasińskiego, dostał powiewu świeżego powietrza od łez przelanych na równi z często pomijaną w opisach krwią i mgieł ulatujących z tych wszystkich samobójczych ciał dusz. Fredro podarował czytelnikowi nieco inne spojrzenie na literaturę polską, a gdzieś tam nawet wkradła się namiastka uśmiechu i pociechy dla serca i umysłu. Jednak moim zdaniem, napisanie tak przepełnionej komizmem i pogardą dla panujących wtedy zasad formy dramatu w czasie stawiania na piedestale tragedii, było ryzykownym, choć jak do dziś widzimy, słusznym posunięciem. Najlepszym uzasadnieniem tego jest fakt, iż dalej możemy czytać takie utwory Aleksandra Fredry jak właśnie „Śluby panieńskie”, „Wychowanka” czy „Zemsta”.
Zostawmy już autora w spokoju i skupmy się na treści. „Śluby panieńskie”. Utwór dynamiczny, zabawny i nietypowy dla swoich czasów. Jedna z wielu komedii Aleksandra Fredry. Akcja dramatu odbywa się w dworku szlacheckim należącym do pani Dobrójskiej, gdzieś w okolicach Lublina. W domu mieszkają również dwie panny – Klara i Aniela. Pierwsza z nich to dziewczyna temperamentna, żywiołowa i niezależna. Nie chcąca małżeństwa z przymusu, a z miłości, chociaż i tak wolałaby uniknąć jakiegokolwiek powodu do zamążpójścia. Druga – spokojna, dobroduszna, naiwna i wrażliwa, co podkreśla dodatkowo jej imię. Miłość znająca tylko z książek, które miała okazję przeczytać. Spokój i wręcz idealistyczny styl życia na wsi zakłóca przybycie Gustawa – psotnego, nieposłusznego i żywiołowego kawalera, cieszącego się powodzeniem u kobiet, żądnego zabawy i nocnych hulanek. W mieście gdzie mieszkał, lubujący w mężatkach. Chłopiec nie do okiełznania. Oraz Radosta, jego stryjaszka. Ten drugi, troskliwy był i wyrozumiały wobec chłopca, którego kochał jak syna. Pojawia się tam również postać Albina. Albin- sąsiad pani Dobrójskiej – jest przez Fredrę przedstawiany jako karykaturalna wersja romantycznego kochanka. Jest łzawy, nieszczęśliwie zakochany, sentymentalny, wrażliwy, uległy wobec ukochanej – Klary. Można się domyślić, po samym zachowaniu i cechach bohatera, że ów młody mężczyzna wychowany został na romansach i dramatach romantycznych. Jednak gdy dowiaduje się o mniemanych zamiarach Radosta ożenku z Klarą, postanawia o nią walczyć, czym pokazuje, że nie jest jedynie mazgajowatym romantyki

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!