Bukmacher czy bukmaher? Która forma jest poprawna?

Zakłady, piłki i… ortograficzny kłopot: czy na pewno wiesz, jak zapisać to słowo?

Gdyby bukmacherzy przyjmowali zakłady na poprawną pisownię własnego zawodu, większość klientów straciłaby pieniądze. Jedyna akceptowalna forma to bukmacher, podczas gdy bukmaher to błąd ortograficzny, który ma zaskakująco bogatą historię – sięgającą czasów, gdy w polszczyźnie ścierały się wpływy niemieckie i jidysz.

Dlaczego niemiecki „Buchmacher” stał się polskim bukmacherem… który wcale nie jest bukmaherem?

Warszawski gangster z powieści Leopolda Tyrmanda obstawiał konie u bukmachera, nie u bukmahera. Ta literacka ciekawostka odsłania językową wojnę: w XIX wieku do polszczyzny trafiły równolegle dwa niemieckie słowa – Buchmacher (twórca książek) i Buchmacher (ten, kto „robi książki” w sensie hazardowym). Pierwsze znaczenie zniknęło, drugie przetrwało, ale pisownię dostosowano do wymowy – stąd „ch” zamiast „h”, choć w wymowie brzmi niemal identycznie.

Czy Jan Himilsbach celowo pisał „bukmaher”, żeby zirytować redaktorów?

Legenda mówi, że aktor-samouk uwielbiał ortograficzne prowokacje. W scenariuszu „Rejsu” kilkukrotnie użył formy bukmaher, tłumacząc później: „Przecież wszyscy tak mówią, to czemu mam pisać inaczej?”. Redakcja poprawiła błąd, ale w środowisku filmowym do dziś żartobliwie mówi się „idziemy do bukmahera” – ku rozpaczy językoznawców.

Jak rozpoznać fałszywego bukmachera po… literówce?

Policyjne statystyki pokazują, że nielegalne strony hazardowe częściej używają formy bukmaher. Jeden z przestępców w sądzie zeznał: „Myślałem, że jak się pisze przez h, to bardziej profesjonal