kwestii czy kwesti
Czy wiesz, że w XIX-wiecznych listach miłosnych często pomijano drugie „i” w słowie kwestii, co prowadziło do zabawnych nieporozumień? Jeden z adoratorów napisał: „W kwesti twojego serca…”, a jego wybranka odczytała to jako „kwestyj” – myśląc, że chodzi o… staropolski strój! Dziś takie błędy mogą stać się wiralową pożywką dla memów.
Dlaczego „kwestii” brzmi jak zaklęcie z Hogwartu?
Gdybyśmy chcieli znaleźć lingwistycznego odpowiednika różdżki w świecie ortografii, podwójne „i” w kwestii byłoby magicznym gestem zmieniającym znaczenie. Wystarczy porównać zdania: „Nie mam pojęcia w kwesti” (brzmi jak niedokończony szept) z „Rozstrzygnięto kwestii spadkowych” (pełna moc prawna!). To właśnie owo drugie „i” działa jak filologiczny expecto patronum – odpędza błędy i nadaje zdaniom formalną godność.
Czy Elvis Presley śpiewałby „It’s now or never… w kwesti miłości”?
W kultowym filmie „Żądło” z 1973 roku padło zdanie: „W kwestii zasad, panie Bond, jestem nieugięty”. Gdyby reżyser oszczędził jedno „i”, powstałaby absurdalna scena: szpieg dyskutujący o „kwesti” brzmiałby jak amator poradników szybkiego pisania SMS-ów. Podobnie w piosence Republiki „Biała flaga” – wyobrażacie sobie refren: „Nie pytaj o kwesti”? To jak malowanie Mona Lizy mazakiem!
Jak średniowieczni mnisi tłumaczyliby „kwestii”?
W rękopisie „Kroniki Galla Anonima” odnaleziono marginalny dopisek: „In hac quaestione…” (w tej kwestii). Łaciński rdzeń „quaest-” ewoluował w polszczyźnie do „kwest-”, ale zachował wymóg podwójnej samogłoski w odmianie. Gdy w XVI wieku Jan Kochanowski pisał „O kwestiej (dawna forma) sumienia”, już wtedy wiedział, że skróty prowadzą do herezji – zarówno teologicznych, jak i językowych.
Czy istnieje miasto o nazwie Kwesti?
W 1967 roku podczas spisu geodezyjnego w Wielkopolsce zanotowano kuriozalny błąd: urzędnik wpisał do rejestru „łąki przy Kwesti” zamiast „przy kwestii
W tej chwili widzisz tylko 50% opracowania
by czytać dalej, podaj adres e-mail!Sprawdź również:
Dodaj komentarz jako pierwszy!