mech czy meh

Czy mech rośnie na błędach ortograficznych?

Gdyby rośliny potrafiły śmiać się z językowych pomyłek, mech pewnie dusiłby się ze śmiechu na widok formy meh. Te dwa wyrazy dzieli więcej niż jedna litera – to właściwie opowieść o dwóch zupełnie różnych światach. Jeden to wiekowy mieszkaniec lasów, drugi zaś współczesny emoji w słownej postaci.

Dlaczego „meh” brzmi jak westchnienie rozczarowania?

Ten dźwiękonaśladowczy wykrzyknik przywędrował do nas z angielskiego przez klawiatury znudzonych użytkowników forów. W przeciwieństwie do mech, który ma konkretne korzenie w prasłowiańszczyźnie, meh to lingwistyczny fast food – szybki, ulotny i pozbawiony głębszej historii. Warto zapamiętać, że pisząc o roślinie, zawsze dodajemy do niej „c” jak chlorofil.

Gdzie spotkamy prawdziwego mchu przedstawiciela?

Oto nieoczywisty przykład: w powieści „Lalka” Prusa mech symbolizuje zaniedbanie – gdy Wokulski widzi porastające kamienicę mech, rozumie, jak bardzo Warszawa potrzebuje zmian. A współcześnie? W grach komputerowych typu survivalowych mech bywa surowcem do craftowania – zupełnie jak w realnym życiu naszych przodków, którzy wykorzystywali go do uszczelniania domów.

Czy „meh” może być groźne dla języka?

Choć meh nie jest błędem w potocznych rozmowach, próby wprowadzenia go do formalnych tekstów kończą się jak marzenia ślimaka o karierze rajdowca. Wyobraźcie sobie opis rezerwatu przyrody: „Na pniach sosen zauważyliśmy bujnie rosnące meh” – to jakby w przewodniku kulinarnym nazwać bigos „jakimś tam gulaszem”.

Jak odróżnić botanikę od internetowego slangowania?

Pomogą skojarzenia: mech = wilgoć + czas (rośnie powoli jak historia języka), meh = emotikon + ramionka (ulotne jak internet