mierzei czy mierzeji

Czy wiesz, że pisząc mierzeji, popełniasz błąd ortograficzny pod palmami?

Na samym początku rozwiejmy wątpliwości: jedyna poprawna forma to mierzei. Ta wąska, piaszczysta szyja lądu wdzierająca się w morze ma w języku polskim równie smukłą pisownię – bez dodatkowego „j” w dopełniaczu. Dlaczego więc co druga osoba dodaje tu zbędną literę? Odpowiedź kryje się w naszej językowy

Dlaczego „mierzeji” brzmi tak przekonująco, choć jest błędem?

Wyobraź sobie plażowego osiłka, który próbuje zaimponować dodatkowym „j” jak muskułem na siłowni. To dokładnie sytuacja z mierzeji. Błąd wynika z fałszywej analogii do słów typu „kolei” czy „alei”, gdzie końcówka „-ei” rzeczywiście występuje. Tymczasem „mierzeja” pochodzi od prasłowiańskiego „merzati” (marznąć) – jej gramatyczny chłód nie potrzebuje językowej kurtki w postaci dodatkowej spółgłoski.

Kulturowe ślady piasku w butach

W powieści „Wiatr od morza” Żeromski trzy razy używa formy mierzei, opisując walkę człowieka z żywiołem. Gdyby napisał mierzeji, byłoby to tak niestosowne jak kapelusz przeciwsłoneczny podczas sztormu. W filmie „Rękopis znaleziony w Saragossie” Wojciech Jerzy Has ukazuje mierzeję czasu – i tu pisownia pozostaje niezmienna, jak wieczny rytm fal.

Historyczny przypływ i odpływ liter

W XVI wieku forma „mierzeja” konkurowała z „mierzążą”, co odbiło się w „Kronikach” Bielskiego. Dopiero Mączyński w słowniku z 1564 r