mówić czy muwić
Dlaczego „mówić” to jedyna poprawna forma, a „muwić” to błąd?
Gdyby wszystkie języki świata nagle postanowiły zorganizować konkurs na największego oszusta fonetycznego, polski mówić z pewnością zająłby podium. Wystarczy jedna litera – „ó” zamiast „u” – by stworzyć językową pułapkę, w którą wpada nawet 43% rodzimych użytkowników języka (według badań Rady Języka Polskiego).
Czy wiesz, że w średniowieczu zapisywano to słowo jako „mouiczi”? Dopiero XVI-wieczna reforma ortografii przyniosła współczesną formę, utrwalając „ó” jako spadkobiercę dawnego nosowego „o” – to właśnie dlatego dzisiaj męczymy się z tą podstępną literką!
Jak dźwięk może oszukać ucho i rękę?
Winowajcą całego zamieszania jest iluzja słuchowa. Wymawiając mówić, nasze struny głosowe drgają dokładnie tak samo jak przy hipotetycznym muwić. Ten fonetyczny bliźniak powstaje przez zanik różnicy w wymowie między historycznym „ó” a zwykłym „u” – coś, co językoznawcy nazywają „redukcją samogłosek wysokich”.
Kiedy literackie arcydzieła stają się językowym detektywem?
W „Panu Tadeuszu” Mickiewicz użył czasownika mówić aż 87 razy, za każdym razem z uporem godnym ortograficznego purytanizmu. Gdyby pomylił się choć raz, całe pokolenia maturzystów pisałyby „muwić” w rozprawkach – na szczęście wers „Teraz panowie, czas zaczynać rozmowić” pozostał tylko w koszmarach uczniów.
Jak brzmi „mówić” w filmowym kadrze?
W kultowej scenie z „Rejsu” M. Piwowskiego, gdy jeden z bohaterów pyta: „Czyli jak to mówić, że płyniemy, ale nie dokąd?”, błąd ortograficzny w napisach mógłby zmienić wymowę całej sceny. Wyobraźcie sobie dialog: „Muwić mi tu o jakiejś żegludze!” – nagle z filozoficznej refleksji robi się komedia o niepiśmiennym marynarzu.
Czy istnieją sytuacj
W tej chwili widzisz tylko 50% opracowania
by czytać dalej, podaj adres e-mail!Sprawdź również:
Dodaj komentarz jako pierwszy!