okruchy czy okróchy, okróhy, okruhy
Czy wiesz, że w średniowiecznych tekstach polskich spotykano formę „okruszy”? Dziś ten archaizm brzmi jak połączenie okruchy z miłością – „okruszy serca” mógłby być gotowym tytułem romantycznej powieści!
Okruchy prawdy w gąszczu literowych pułapek
Gdyby język polski był ciastem, okruchy stanowiłyby jego najsłodszy, ale i najbardziej zdradliwy element. Jedyna poprawna forma to okruchy – każda inna wersja (okróchy, okróhy, okruhy) to jak mąka rozsypana po kuchennym blacie. Dlaczego? Sekret tkwi w pochodzeniu słowa, które wywodzi się od prasłowiańskiego *kruxъ oznaczającego coś łamliwego.
Czy „okruchy” mają coś wspólnego z okrągłymi kształtami?
Tu właśnie czai się diabeł ortograficzny! Wielu mylnie łączy okróchy z okrągłymi cząstkami, stąd pokusa użycia ó. Tymczasem prawdziwym etymologicznym partnerem jest czasownik kruszyć. Wyobraź sobie roztrzaskujący się talerz – każdy jego fragment to właśnie okruch, nie okróch!
Jak filmowy Agent 007 pomaga zapamiętać poprawną pisownię?
W kultowej scenie z „Skyfall”, gdzie Bond jeździ buldożerem przez dom, moglibyśmy powiedzieć: „Zamiast dachu, tylko okruchy szkła zostały po szklarnii”. Błędne okróchy brzmią jak nazwa fikcyjnego gadżetu Q – może laserowy okróch do kruszenia ścian?
Dlaczego poeta nie napisze „okróhy miłości”?
W wierszu „Okruchy” Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czytamy: „Jak okruchy chleba – dni rozsypane”. Gdyby użył formy z ó, rym straciłby metafizyczną głębię, brzmiąc jak kulinarny opis bułki tartej. Literack
W tej chwili widzisz tylko 50% opracowania
by czytać dalej, podaj adres e-mail!Sprawdź również:
Dodaj komentarz jako pierwszy!