stópki czy stupki

Czy zimne stópki to problem ortograficzny? Rozgrzewamy temat!

Gdyby polska ortografia miała swoją listę przebojów, stópki znalazłyby się w czołówce utworów, które łatwo pomylić z coverami. Jedyna słuszna wersja to ta z ó, choć niektórzy uparcie stawiają tu zwykłe „u”. Dlaczego? Bo język polski uwielbia podchwytliwe niespodzianki – nawet jeśli chodzi o coś tak niewinnego jak zdrobnienie od „stopy”!

Dlaczego „stópki” tańczą w bieliźniarce, a „stupki” w kaloszach?

Wyobraź sobie kogoś, kto opisuje elegancką bieliznę: „koronkowe stópki”. Teraz zamień literkę – „koronkowe stupki” brzmią jak przedmiot z wyprawki dla krasnala ogrodowego. Różnica jednej kreseczki zmienia tu kontekst z seksownego w komicznie absurdalny. A wszystko przez historyczne „ó” wymienne, które w tym przypadku łączy się z formą podstawową „stopa” (nie „stupa”!).

Czy Mickiewicz pisałby o „stupkach” przy świetle księżyca?

W „Panu Tadeuszu” znajdziemy wprawdzie „stopy” i „stopki”, ale gdyby romantycy ulegli fonetycznej pokusie, scena tańca Zosi wyglądałaby inaczej: „Ona wciąż mijała stupki kłosem zarzucone” zamiast oryginalnego „stópki”. To właśnie literackie przykłady najlepiej pokazują, jak ortografia chroni poetycką urodę języka przed prozą błędów.

Gdyby „stópki” były monetą – którą stroną upadnie?

W jednym z odcinków „Misia Uszatka” pojawia się dialog: „A gdzie masz stópki? W kaloszach!”. Gdyby lalkarze napisali w scenariuszu „stupki”, Miś szukałby… czego? W gwarze śląskiej „štupka” to drewniana łyżka, więc nagle bajka stałaby się kulinarną zagadką! To dowód, że nawet w dziecięcych tekstach ortografia pełni rolę strażnika sensu.

Czy NASA wie, jak pisze się „stópki” po polsku?

W 1969 roku polscy dziennikarze relacjonujący lądowanie na Księ�