szwagier czy szfagier
Kłótnia rodzinna w trzech literach: dlaczego tylko szwagier ma rację?
Gdyby polskie litery miały głosować na ulubionego krewnego, szwagier wygrałby dzięki swojej niemieckiej genealogii, podczas gdy szfagier zostałby wygwizdany za próbę fałszowania metryki. Poprawna forma to wyłącznie wersja z literą W, co ma związek z jej rodowodem sięgającym germańskiego „Schwager”.
Czy wiesz, że w XIX-wiecznych listach miłosnych błędy w pisowni „szwagra” czasem prowadziły do rodzinnych skandali? Jeden z kawalerów pisał o spotkaniu z „szfagrem”, co rozwścieczyło ojca panny młodej – uznał, że chodzi o tajemniczego „szafarza” majątku!
Dlaczego szwagirowie nie lubią szaf? Historia fonetycznej zdrady
Błąd szfagier rodzi się w uchu, nie w piśmie. Wymowa zbitki „szw” bywa myląca – w szybkiej mowie „sz” i „w” łączą się w dźwięk podobny do „szf”. To tak, jakby nasz język próbował niechcący zasymilować szwagra z szafą, co prowadzi do zabawnych nieporozumień:
„Marek to mój nowy szf… znaczy się szwagier! Nie, nie pomoże ci w składaniu mebli – to humanista!”
Od pruskich koszar do memów internetowych: ewolucja szwagra
Słowo szwagier przeszło w języku polskim ciekawą drogę. W XVII wieku oznaczało głównie brata żony w rodzinach mieszczańskich, podczas gdy dziś stało się bohaterem internetowych żartów. W serialu „Ranczo” jeden z bohaterów pyta: „Szwagier czy szwagier? Bo jak się pomylisz, to ci teściowa do grobu wypomni!”
Czy Mickiewicz pisałby „szfagier”? Literackie śledztwo
Analiza tekstów z epoki romantyzmu pokazuje, że nawet gdyby poeta chciał użyć formy szfagier dla rymu, ortografia by mu tego zabroniła. W „Panu Tadeuszu” występuje przecież słynny fragment: „Szwagier od szwagra stroni, jak wilk od jagnięcia” – tu rym wymusza poprawną pisownię.
Kulturowe pu
W tej chwili widzisz tylko 50% opracowania
by czytać dalej, podaj adres e-mail!Sprawdź również:
Dodaj komentarz jako pierwszy!