Motyw pychy i pokory – Motyw literacki

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Motyw pychy i pokory – Motyw literacki, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Pycha i pokora to dwie zupełnie przeciwstawne cechy. Pycha jest postawą, charakteryzującą się nadmierną wiarą w swoje możliwości. Człowiek pyszny posiada nad wyraz wysoką samoocenę. Pokora jest natomiast postawą, która polega na uznaniu swej niedoskonałości. Człowiek pokorny nie stawia własnej osoby ponad innymi, uznaje swoje porażki i potrafi przyjąć je z godnością. Na temat różnicy pomiędzy tymi cechami można doszukiwać się rozważań w wielu dziełach.
W bardzo wymowny sposób widoczne jest zestawienie tych dwóch cech w trzeciej części dramatu „Dziady” Adama Mickiewicza. Gustaw zmienia swoje imię na Konrad pod wpływem przekonania, że jest on powołany do tworzenia poezji, która pomoże w walce narodowo-wyzwoleńczej. Stawia się on na równi z Bogiem, gdyż uważa, że poeta również może czynić wielkie rzeczy. Nie robi tego jednak dla własnej korzyści, ale w celu wyzwolenia kraju, biorąc na siebie wszelkie cierpienia Polaków. Chciał uczynić świat doskonałym i odebrać władzę Bogu, który (jak twierdził Konrad) jest obojętny na losy człowieka. Odmienną postawą charakteryzuje się ksiądz Piotr. Był on pobożnym i skromnym człowiekiem. Pomagał więźniom jak tylko potrafił, odważył się na krytykę Senatora, a przede wszystkim pomógł Konradowi w walce z diabłem. Pragnął uratować duszę buntownika i gotów był na to, aby przyjąć na siebie jego grzechy. Wszystko, co robił, czynił na chwałę Boga. Ksiądz Piotr był zatem dla Konrada wzorem i pomógł mu dotrzeć na właściwą drogę.
Pycha prezentowana jest tutaj, jako cecha, której trzeba się wyzbyć, aby móc żyć zgodnie ze swoim powołaniem.
Innym utworem, w którym doszukać się możemy zestawienia postawy pysznej i pokornej jest epopeja Adama Mickiewicza „Pan Tadeusz”. Jednym z bardziej intrygujących i tajemniczych bohaterów jest ksiądz Robak, którego prawdziwą historię poznajemy dopiero pod koniec utworu. Jest to w rzeczywistości Jacek Soplica – ojciec Tadeusza i starszy brat Sędziego. Za młodu cieszył się uznaniem wśród szlachty i powodzeniem wśród kobiet. Sprawiło to, że stał się on zbyt pewny siebie, w związku z czym nie potrafił zaakceptować odrzucenia swych starań o Ewę. W efekcie popełnił błą

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!