Motyw zdrady – Motyw literacki

Chcesz się mniej uczyć i więcej rozumieć?
Zamień czytanie na oglądanie!
Kliknij Player materiału wideo na temat: Motyw zdrady – Motyw literacki, kliknij aby zobaczyć materiał i ucz się szybciej!

Motyw zdrady

Kwestie związane z miłością, zdradą, życiem uczuciowym i seksualnością znajdowały się w centrum zainteresowania ludzi od zawsze. Kwestie te były analizowana najczęściej w powiązaniu kobietami, ich rolami matki, żony, gospodyni. Kobietom przyznawano znacznie mniej praw niż mężczyznom w tym zakresie. Miały one być im podległe, miały realizować się w rolach żon, matek. Mężczyźni dawali sobie natomiast prawo do o wiele większej swobody. Uważali, że miejsce ich żon jest w domu, oni natomiast mają prawo do swobody, do kontaktów pozamałżeńskich. W starożytności wykształcił się archetyp kobiety wiernej, oddanej swemu mężowi. Przez wiele lat kobiety godziły się na tak los, jednak z czasem zaczęło się to zmieniać. O swobodzie prowadzenia się kobiet pisze także Maria Dąbrowska w utworze zatytułowanym Łucja z Pokucic. Tytułowa bohaterka po wyjeździe męża na wojnę zostaje na gospodarstwie jedynie z córką. Pewnego dnia postanawia odwiedzić swoich rodziców, z którymi od dnia ślubu utrzymywała sporadyczne kontakty. Rodzice mieli jej za złe, że poślubiła, ich zdaniem nieodpowiedniego człowieka. I choć nie mieli zamiaru robić ukochanej córce przykrości, wypominali nierozważny krok. Rodzice wyrzucają również Łucji, że wychodząc za mąż, nie była panienką. Na pożegnanie chcą ją jednak obdarować różnymi wiktuałami, Łucja unosi się honorem i nic nie przyjmuje. Czekając na męża, młoda kobieta zawiera bliższa znajomość z Michałem Ziąbem: „I oto w izbie Łucji stał znowu mężczyzna pogrążony w pracy dla tego domu. Seledynowe i białe skręty kapusty z tępym odgłosem podobnym do żucia wywijały się przez szatkownicę, kawałki głąbów pryskały na boki z krzepkich rąk, a nozdrza wciągały zapach warzywny i surowy” . Tymczasem w Pokucicach działo się coraz gorzej. Brakowało pieniędzy na wypłaty dla ludzi, panował głód. Źle się działo także Łucji. Ojciec Michała był oburzony postępowaniem syna, gdyż planował dla niego inną przyszłość. Także sam Michał nie chciał postępować wbrew woli rodziców i zaczął przygotowywać się do ślubu z Szymanderówną z Rusocina. Pewnego dnia do Łucji przyjechał Stachu Kucza – mąż jej siostry – i zaproponował, by Łucja wyjechała do Rusocina, gdzie Kucza załatwił jej miejsce. Zrozpaczona decyzją kochanka Łucja zgodziła się i zmieniła miejsce zamieszkania. W Rusocinie nawiązała jednak kolejny romans – z własnym szwagrem.
Małżeństwo było najważniejszym celem kobiet ze środowisk mieszczańskich i arystokracji żyjących w XIX wieku. Chęć wyjścia za mąż była nie tylko naturalnym marzeniem dziewcząt, ale także życiową koniecznością. O typowym małżeństwie wielokrotnie pisała Gabriela Zapolska. Małżeństwo przedstawione w Żabusi to przykład kobiecej obłudy. Małżeństwo Żabusi i Raka trwa już pięć lat. Tytułowa Żabusia postrzegana jest jako osoba wyjątkowa, niezwykle dobra, dbająca o wszystkich i o wszystko, kochająca swojego męża i córkę. Całe otoczenie zachwyca się tą niezwykłą kobietą. Wpatrzony w żonę jak w obraz jest mąż. Opiekuje się dzieckiem pod nieobecność żony. Jest oburzony, że jego siostra zdecydowała się położyć dziecko spać – przecież matka z pewnością chciałaby się z nim pobawić, jak tylko wróci z miasta. Maria ironicznie stwierdza, że faktycznie Żabusia jest idealna, podobnie jak cała rodzina, która wspólnie spędza czas. Prawdziwą naturę Żabusi dostrzegają tylko dwie osoby: Mania – szwagierka i Maniewiczowa – sąsiadka. Ta ostatnia próbuje uświadomić Rakowi charakter jego żony, jednak ni

Sprawdź również:

Dodaj komentarz jako pierwszy!